வானம்

மனுஷ்ய புத்திரன் கவிதைகள்

2012-01-21T23:52:00.000-08:00

அங்கேயே

கண் முன்னால்
ஒரு வசந்தம் போனது
நான் மட்டும் அங்கேயே
நின்றுகொண்டிருக்கிறேன்
ஏதோ
ஒரு பேருந்தை
தவற விட்டதுபோல

விழ முடியாத நிழல்

உன்னை
யாரோ ஒருவரிடம்
ஒப்படைத்துவிட்டு
மனம் உலர்ந்து
திரும்பும் வழியில்
என் நிழல்
தரையில் விழவில்லை
சுவரில் விழவில்லை
நீரில் விழவில்லை
நிலைக்கண்ணாடியில் விழவில்லை
அது வீழ்வதற்கு
எங்குமே
சமாதானமில்லாமல்
சட்டென
ஒரு புகைமூட்டமாகி
கலைந்து செல்கிறது

எப்போது வருவாய்
நீ எப்போது
வருவாய்?
அந்தப் பெண்
கண்களில் நீர் தளும்ப
யாரிடமோ
தொலைபேசியில்
இந்தக் கேள்வியைத்
திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்
நான் கவனிப்பதைப் பற்றி
கவலைப்பட அவளுக்கு
எந்த அவகாசமும் இல்லை
எப்போது வருவாய்
என்பதைக் கேட்பதைத் தவிர
அவளுக்கு இந்த உலகத்திடமிருந்து
தெரிந்துகொள்ள எதுவும் இல்லை
அவள் பிடிவாதமாக இருந்தாள்
மன்றாடுதலுடன் இருந்தாள்
தனிமையாக இருந்தாள்
எந்தக் கணமும் உடைந்து அழக்கூடியவளாக இருந்தாள்
எத்தனை யுகங்களாய்
இதே குரலில்
இதே கண்ணீருடன்
இதே கேள்வி கேட்கப்படும்
என்று தெரியவில்லை
வர வேண்டிய யாரோ ஒருவர்
இன்னும் வராமலேயே
இருந்துகொண்டிருக்கிறார்

என் நற்கணங்கள்

பாடம் செய்யப்பட்ட
வண்ணத்துப்பூச்சிகளைப்போல
இந்தச் சுவர்களெங்கும்
ஒட்டப்பட்டிருக்கின்றன
என் நற்கணங்கள்
எத்தனை சின்ன ஆயுள்
எத்தனை சின்ன பறத்தல்கள்
எத்தனை சின்ன அலைபாயுதல்கள்
இருந்தும்
எவ்வளவோ வண்ணங்களால்
நிரம்பியிருந்தன
என் நற்கணங்கள்
அவை
சிறுபொழுதில்
நீர்க்குமிழிகள் போல உடைகின்றன
அல்லது
நீர் வளையங்கள் போல வெளியேறிவிடுகின்றன
துர்க்கணங்கள் நிகழ்வது போல
ஒரு நாளாக இல்லை
ஒரு பருவமாக இல்லை
ஒரு யுகமாக இல்லை
எனதிந்த நற்கணங்கள்
அவை
வந்தபோது
வந்ததாகக் கூடத் தெரியவே இல்லை
நற்கணங்கள் ஒரு பொழுதும் தங்குவதில்லை
ஆனால் அது தன் சுவடுகளை
ரத்தக்கறைபோல விட்டுச் செல்கிறது
ஒரு பசித்த விலங்கு
அந்தச் சுவடுகளை
எப்போதும் அறியாமையுடன் பின் தொடர்கிறது
நற்கணங்களை எப்படிப் பாதுகாப்பது
என்று தெரியவில்லை
அது ஒரு மலராக இருந்தால்
தொட்டுப் பார்ப்பதற்குள் வாடி விடுகிறது
அது ஒரு கண்ணாடியாக இருந்தால்
சற்றே அழுத்தமாகப் பற்றுவதற்குள்
உடைந்து விடுகிறது
அது நாம் நிற்கும் மர நிழலாக இருந்தால்
சூரியன் வேறு கோணத்திற்கு நகர்ந்துவிடுகிறது
அது வழியில் சந்தித்த ஒருவராக இருந்தால்
அவருக்கு வழிகாட்ட நமக்குத் தெரிவதில்லை
அன்பே
ஒரு கூழாங்கல்லைப் போல
என் துர்கணத்தை
ஒரு கையில் பற்றியிருக்கிறேன்
ஒரு பனிக்கட்டியைப் போல
என் நற்கணத்தை மறுகையால் பற்றியிருக்கிறேன்
ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி
ஒரு கழுகாக மாறும் வினோதத்தைப் பார்த்தபடி
வெகுநேரமாய்
இங்குதான் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன்

தனியாக இல்லை

சாலையின் ஓரத்தில்
தன்னந்தனியே வீழ்பவன்
யாரோ ஒருவன்
தன்னைத் தொட்டுத் தூக்கும்போது
நினைக்கிறான்
தான் தனியாக இல்லை
என்று
சாலையின் ஓரத்தில் வீழும்
யாரோ ஒருவனைத்
தொட்டுத் தூக்கும்
யாரோ ஒருவன்
நினைக்கிறான்
தான் தனியாக இல்லை
என்று

ஒரு வினாடித் தனிமை

எங்கிருந்தோ
யாரோ ஒருவரிடமிருந்து
யாரோ ஒருவரைப்பற்றி அறிவது போல
என்னைப் பற்றி
ஏதோ ஒன்றை நீ அறிய நேர்கையில்
கண்ணீரின் ஒரு துளி பளபளப்பை
முகச்சிவப்பின் ஒரு துளி தீச்சுடரை
யாரும் அறியாமல் மறைத்துக்கொள்ள
அப்போது உனக்கு
ஒரே ஒரு வினாடி தனிமை கிட்டுமா?

களைப்பு
இன்று எவ்வளவு
களைப்பாகத் திரும்பி வந்திருக்கிறேன்
என்றால்
இந்த வரிகளின் மீது
என் கடவாய் எச்சில் வழிகிறது
இதன் வாக்கியங்களின் அர்த்தங்களின்மீது
நான் தூங்கி வழிகிறேன்
பிரகாசமாக எரியும் ஒரு விளக்கின் கீழ்
நான் நிர்வாணமாக நின்றுகொண்டிருக்கிறேன்
இன்று எனக்கு அளிக்கப்பட்ட உணவை
நான் வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
அன்பே
இன்று நான்
எவ்வளவு களைத்திருக்கிறேன் என்றால்
உனது இந்த முத்தத்தை
இன்று மட்டும் வேறு யாருக்காவது
கொடுத்துவிடு என்று கேட்கும் அளவுக்கு

மறுபக்கம்
நான் மறுபக்கத்தைப்
பார்க்க விரும்பவில்லை
ஒரு நியாயத்தின் மறுபக்கம்
நமது நியாயங்களை மறுதலித்துவிடும்
ஒரு கண்ணீரின் மறுபக்கம்
நமது கண்ணீரை அர்த்தமற்றதாக்கிவிடும்
ஒரு மனிதனின் மறுபக்கம்
அவனை நிரந்தரமாக நம்மிடமிருந்து பிரித்து விடுகிறது
நான் மறுபக்கத்தைப்
பார்க்க விரும்பவில்லை
நாம் மறுபக்கத்தைப் பார்க்கும்போது
நம் கைகள் கட்டப்பட்டுவிடுகின்றன
நமது இதயம் கனத்து விடுகிறது
நமது அம்புகள் முனை முறிந்துபோய் விடுகின்றன
நமது எல்லா வழிமுறைகளும் பயனற்றதாகிவிடுகின்றன
நான் ஒரு மறுபக்கத்திற்குள் நுழையும்போது
ஒரு இருண்ட அறைக்குள் நுழைகிறேன்
நான் ஒரு மறுபக்கத்தை தொடும்போது
இருளில் வழுவழுப்பான எதையோ தொடுகிறேன்
நான் ஒரு மறுபக்கத்தின் மூச்சுக்காற்றை உணரும்போது
எனது சுவாசம் ஒரு கணம் நின்றுவிடுகிறது
நான் ஒரு மறுபக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது
நான் அவ்வளவு நஞ்சாகிவிடுகிறேன்
யாருமற்ற அறையில்
திடீரென நிலைக்கண்னாடியில்
ஒரு பிம்பம் விழுகிறது
நீங்கள் நிலை குலைந்து போகிறீர்கள்
உங்களுடைய மறுபக்கம்
நீங்கள் அங்கே இல்லாதபோது விழும்
உங்கள் நிழல்
உங்களால் அதை வழி நடத்த முடியாது
உங்களிடமிருந்து அதைத் துண்டிக்கவும் முடியாது
நீங்கள் அதை ஒரு துணியால் மூடுகிறீர்கள்
ஒரு காகிதத்தால் மூடுகிறீர்கள்
ஒரு கோப்பை மதுவால் மூடுகிறீர்கள்
அதிகாரத்தால், பணத்தால், அன்பால், வன்மத்தால் மூடுகிறீர்கள்
அதுவோ
உங்கள் மண்டியிடுதலுக்காக காத்திருக்கிறது
உங்கள் நிர்வாணத்திற்காக காத்திருக்கிறது
உங்கள் சாவுக்காக காத்திருக்கிறது
நான் ஒரு மறுபக்கத்தைப் பார்க்க நேரும்போது
மேலும் புரிந்துகொள்பவனாக இருக்கிறேன்
மேலும் விட்டுக் கொடுப்பவனாக இருக்கிறேன்
மேலும் என் இயல்புகளை மாற்றிக்கொள்கிறேன்
மேலும் நான் என் சொற்களை இழக்கிறேன்
எந்த ஒன்றிலும் மறுபக்கத்தைக் காண்பது
அது
இன்னொரு பாதியைப் பூர்த்தி செய்வதல்ல
ஒரு பாதியை அழிப்பது
அது
அறியாத ஒன்றை அறிவதல்ல
அறிந்த ஒன்றை இழப்பது
அது
ஒரு முழு நிலவிற்குக் கீழ் நடப்பதல்ல
ஒரு உடைந்த நிலவிற்குக் கீழ் கண்ணீர் சிந்துவது
அது
நள்ளிரவில் ஒரு பூனையின் குழந்தைஅழுகுரல் அல்ல
உண்மையிலேயே ஒரு குழந்தையின் அழு குரல்
ஒரு உண்மையின் மறுபக்கத்திலிருந்து
இன்றைய நம் பொய்கள் அனைத்தும் பிறக்கின்றன
ஒரு காதலின் மறுபக்கத்திலிருந்து
இன்றைய நம் பாசாங்குகள் அனைத்தும் நிகழ்கின்றன
ஒரு புத்திசாலித்தனத்தின் மறுபக்கத்திலிருந்து
இன்றைய நம் வீழ்ச்சியின் பாதைகள் தொடங்கின
ஒரு கருணையின் மறுபக்கத்திலிருந்து
இன்று நாம் கொலைக்களம் நோக்கி நடந்துகொண்டிருக்கிறோம்
எங்கேனும் இருக்கக்கூடும்
மறுபக்கம் இல்லாத ஒரு சுவர்
நாம் அதைத் தாண்டிச்செல்ல வேண்டியதில்லை
மறுபக்கம் இல்லாத ஒரு அன்பு
நாம் அதை சந்தேகிக்க வேண்டியதில்லை
மறுபக்கம் இல்லாத ஒரு ரகசியம்
நாம் அதற்கு அஞ்ச வேண்டியதில்லை
மறுபக்கம் இல்லாத ஒரு காகிதம்
நாம் இந்த வரிகளை
அதன் இன்னொரு பக்கம் நோக்கி செலுத்த வேண்டியதில்லை

கேட்கப்படாத ஒருவன்

‘என்னைப் பற்றி
யாருமே கேட்கவில்லையா?’
என்று கேட்கும்போது
உன் குரல் கொஞ்சம் உடைந்து விடுகிறது
உன்னைப் பற்றி
அங்கே யாரும் கேட்கவில்லை
நான் அங்குதான் இருந்தேன்
எங்கு
நீ அவ்வளவு சம்பந்தப்பட்டிருப்பதாக
நினைத்தாயோ
அங்குதான்
வேர் பரப்பி அமர்ந்திருந்தேன்
உன்னைப் பற்றி யாரும் கேட்கவில்லை
வேறு எல்லாமே கேட்கப்பட்டது
நீ வாழ்கிற உலகில் உன்னைத்தவிர
எல்லாமே பேசப்பட்டன
ஒரு வேளை உன்னைப் பற்றிக்
கேட்க நினைக்கிற எதுவுமே
துரதிருஷ்டத்தைக் கொண்டுவருவதாக இருக்கலாம்
உன்னைப் பற்றி
நினைக்க விரும்புகிற எதுவும்
யாரோ ஒருவரை மனமுடையச் செய்துவிடலாம்
நீ அங்கிருந்து வெளியேறிச் சென்ற
வழிகளின்மீது
இப்போது முற்புதர்கள் படர்ந்திருக்கலாம்
ஒருவேளை
நீ ஒரு மறக்கப்பட்டவனாக இருந்திருந்தால்
நான் நினைவூட்டுபவனாக இருந்திருப்பேன்
நீ தவிர்க்கப்படுபவனாக இருந்தாய்
உன் பெயருக்கு
அவர்கள் அஞ்சினார்கள்
அது உறையிலிருந்து உருவப்படாத
வாள் போல
அந்த வீட்டின் மையத்தில் இருந்தது
அவர்கள் அதைத் தாண்டிக்கொண்டு
குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்துகொண்டிருந்தார்கள்
நீ உன் ரத்தக்கவுச்சியுடன்
பொறுமையாக காத்திருந்தாய்
‘யாருமே என்னைப் பற்றிக் கேட்கவில்லையா’
என்று தவிக்கும் உன் கண்களின் பளபளப்பு
ஒரு கானல் நீர்போல அசைந்துகொண்டிருக்கிறது
நீ இல்லாத இடத்தில்
நீ இல்லாமல் போவதில்லை
இருக்கிறாய் வேறொன்றாக
என்பதை எப்படி நிரூபிப்பேன்
நீ விலக்கப்படும் இடங்களில்
அவர்களின் கனவுகளில் உயிர்த்தெழும்
தீய ஆவியாக உருக்கொள்கிறாய்
அவர்கள் விழித்தெழும்போதோ
அவர்களின் நிழல்களுக்குள்
உன் நிழல்களைக் கரைத்துவிடுகிறாய்
நீ இல்லை என்று
அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்
நிரூபிக்கும் வேளையில்
உன் ஏவல் பொம்மைகள்
நடனமாடத் தொடங்குகின்றன
உன் பெயரின் தடங்களை
அவர்கள் தம் பேச்சிலிருந்து கழுவும்போது
உன் வார்த்தைகளின் பைத்தியக்குரல்கள்
சுவர்களிலிருந்து பெருகத் தொடங்குகின்றன
உன்னைப் பற்றி அவர்கள்
இனி ஒருபோதும்
கேட்காமலேயே இருந்துவிடக்கூடும்
அவர்கள் வேறெப்படியும்
உன் சதுரங்க கட்டங்களின் சூழ்ச்சிகளைத் தாண்டி
தங்கள் வீடுகளில்
பாதுகாப்பாக இருக்க முடியாதுதானே

பூனை என்னும் மிருகம்

பூனை எச்சரிக்கையுள்ள
ஒரு மிருகம்
மழைக்கான அறிகுறி துவங்கும் முன்பே
அது தன் குட்டிகளை எங்கோ ஒளித்து வைத்துவிடுகிறது
பூனை உள்ளுணர்வுள்ள
ஒரு மிருகம்
எந்த இருட்டிலும் அதற்குத்
தனது பாதைகள் தெரியும்
பூனை நம்பிக்கையுள்ள
ஒரு மிருகம்
எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும்
எனக்காக அது காத்திருக்கிறது
பூனை சந்தேகமுள்ள
ஒரு மிருகம்
ஒருபோதும் என்னை அது
முழுமையாக நம்புவதில்லை
பூனை பிடிவாதமுள்ள
ஒரு மிருகம்
தனக்கான உணவைப் பெற்றுக்கொள்ளும்வரை
அது அங்கேயே நின்று கொண்டிருக்கிறது
பூனை மன நெகிழ்ச்சியுள்ள
ஒரு மிருகம்
நாம் தொடுவதை
அது அவ்வளவு விரும்புகிறது
பூனை தந்திரமுள்ள
ஒரு மிருகம்
அது இருக்கும் இடத்திலேயே
இல்லாததுபோல நடந்துகொள்கிறது
பூனை சகவாழ்க்கையின் நிபந்தனைகள் அறிந்த
ஒரு மிருகம்
அதற்குத் தன்னை எப்போது மறைக்க வேண்டும்
எப்போது வெளிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்
என்று தெரியும்
பூனை குழந்தைகளின் இயல்புள்ள
ஒரு மிருகம்
அது குழந்தைகளை விடவும்
நம்மைச் சார்ந்திருக்கிறது
பூனை உணர்ச்சிகளை அழுத்தமாக மறைத்துக்கொள்ளும்
ஒரு மிருகம்
அதன் கண்களை நம்மால்
ஒருபோதும் நேருக்கு நேர் பார்க்கவே முடியாது
பூனை பரிதாபத்திற்குரிய
ஒரு மிருகம்
எதற்காகவும்
யாரையும் அதனால்
எதிர்த்து நிற்க முடிவதே இல்லை

பயனற்றுப் போகும்போது

நீ பயனற்றுப் போகையில்
எல்லா பொறுப்புகளிலிருந்தும்
விடுவிக்கப்பட்டு விடுகிறாய்
உன்மீதான மனக்குறைகள்
நிரந்தரமாக நீங்கிவிடுகின்றன
உன்னைப் பற்றிய புகார்கள்
என்றென்றைக்குமாக
ரத்து செய்யப்பட்டுவிடுகின்றன
நீ பயனற்றுப்போகும்போது
வேலியில் பூத்துக்கிடக்கும்
ஒரு கொடிபோல ஆகிவிடுகிறாய்
உனக்கு யாரும் நீரூற்றுவதில்லை
உனது மலர்களுக்காக யாரும் காத்திருப்பதில்லை
ஆனாலும் நீ ஒரு செடியாகவோ
மலராகவோ இருக்கத்தான் செய்கிறாய்
உன் மேல் திணிக்கப்பட்ட
குற்ற உணர்வுகளை இறக்கி வைப்பதற்கு
உனக்கு இதைவிட
வேறு சந்தர்ப்பம் வரப்போவதில்லை
நீ செய்யத் தவறிய ஒவ்வொன்றிற்கும்
பதிலளிக்கும் கடமையிலிருந்து நீ விடுவிக்கப்பட
இதைவிட்டால்
உனக்கும் வேறொரு தருணம் வரப்போவதில்லை
நீ பயனற்றுப் போகும்போது
நீ நிபந்தனைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறாய்
நிபந்தனையற்று மன்னிக்கப்படுகிறாய்
உனது ஆரோக்கியம்
உன்னை ஒரு பணயப் பொருளாக்குகிறது
உனது திறன்கள்
உன்னைப் புதிய பொறிகளில் சிக்க வைக்கின்றன
உனது சாத்தியங்கள்
உண்மையில் உனக்கான
எல்லா சாத்தியங்களையும் மூடி விடுகிறது
நான் நலமற்றுப் போகையில்
இந்தப் படுக்கை முழுக்க
என்னுடையதாகிவிடுகிறது
நான் அதன் பரப்பளவை
முழுமையாகப் பயன்படுத்துகிறேன்
அதன் தனிமைக்குள்
முழுமையாக என்னை ஒப்புக் கொடுக்கிறேன்
அது ஒரு தீவு போல இருக்கிறது
அல்லது
வனாந்திரத்தின் சின்னக் குகைபோல இருக்கிறது
என் காலடி ஓசைகளை அதில் நானே கேட்கிறேன்
எனக்குக் கிழமைகள் இல்லாமல் போகிறது
தேதிகள் இல்லாமல் போகிறது
மணிகளோ
பகல்களோ இரவுகளோகூட
இல்லாமல் போகும்போது
அப்போது
இந்த உலகம் முற்றிலும் வேறொன்றாக மாறிவிடுகிறது
அது நாம் இதுவரை வாழ்ந்த உலகம்போலவே இல்லை
அது ஒரு துறவியின்
உலர்ந்த மான் தோல்போல உள்ளது
அப்போது நான் கட்டவேண்டிய
ஒரு பில் பற்றி நினைக்கிறேன்
உடனே அதை மறந்து போகிறேன்
ஒரு அன்பை
ஒரு விரோதத்தை நினைக்கிறேன்
உடனே மறந்து போகிறேன்
ஒரு நோய்ப்படுக்கை
ஒரு புனிதரின் மடிபோல உள்ளது
நான் அதன் பயனின்மையை வணங்குகிறேன்
நீ பயனற்றுப் போகும்போது
கண்ணீர் சிந்த வேண்டியதில்லை
ஏதோ ஒன்று
வீணாகிவிட்டது என்று பயப்பட வேண்டியதில்லை
பயனற்றுப் போகாவிட்டால்
பிறகு எப்படி
ஒரு சிசுவைப்போல
மறுபடி பிறந்து
இந்த உலகத்திற்குள் வர முடியும்?

யாருக்கும் நிகழ்வது போல

இங்கும்
அங்கும்
எங்கும்
பறந்தலைகிறது
ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி
எங்கோ
அதற்கு ஒரு பிரத்யேக
இடம் இருப்பதுபோல
இப்படியே பறந்து
வெகுதூரம் போய்விடலாம்
என்பதுபோல
ஒரு துடைத்தழிக்க முடியாத
நினைவைப்போல
இந்த உலகில்
அது எங்குமே தரிக்க முடியாது
என்பது போல
இதே அறையில்
இதே இடத்தில்
இதே உயரத்தில்
பறக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சி
கடைசியில் ஒரு நாள்
ஒரு காகிதப்பூவில் அமர்கிறது
ஒரு காகிதப்பூ வண்ணத்துப்பூச்சிக்கோ
ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சி காகித மலருக்கோ
தர ஏதுமற்ற போதும்
அங்கே ஏதோ ஒன்று
நிகழாமல்
போகவில்லை
ஒரே விதியைப் பகிர்ந்துகொள்ளும்
யாருக்கும் நிகழ்வதுபோல
manushyaputhiran@gmail.com

நன்றி உயிர்மை இணையதளம்

ஆர்க்கிபால்ட் மேக்லீஷ் எழுதிய ”கவிதைக் கலை” -பிரம்மராஜனின் மொழிபெயர்ப்பு கவிதை

2011-11-26T07:01:00.000-08:00

ஒரு கவிதை இருக்க வேண்டும்
உணர முடிவதாய்
உருண்டு திரண்ட பழம் போல மௌனமாய்
பேச்சற்று
புராதனப் பதக்கங்கள் கட்டைவிரலுக்குத் தட்டுப்படுவது போல்
பாசி வளர்ந்து படிந்த
கைப்பகுதிகளால் தேய்ந்த ஜன்னல் விளிம்புகளைப்
போல மௌனமாய்
ஒரு கவிதை வார்த்தையற்றிருக்க வேண்டும்
பறவைகளின் பறத்தல் போல
நிலா உயர்வதைப் போல்
காலத்தினுள் கவிதை இயக்கமில்லாதிருக்க வேண்டும்
இரவு பின்னலிட்ட மரங்களை குறுங்கிளை அடுத்த குறுங்கிளையாக நிலா
விடுவிப்பது போல,
ஒரு கவிதை இருக்க வேண்டும்
உணர முடிவதாய்
உருண்டு திரண்ட பழம் போல மௌனமாய்
பேச்சற்று
புராதனப் பதக்கங்கள் கட்டைவிரலுக்குத் தட்டுப்படுவது போல்
பாசி வளர்ந்து படிந்த
கைப்பகுதிகளால் தேய்ந்த ஜன்னல் விளிம்புகளைப்
போல மௌனமாய்
ஒரு கவிதை வார்த்தையற்றிருக்க வேண்டும்
பறவைகளின் பறத்தல் போல
நிலா உயர்வதைப் போல்
காலத்தினுள் கவிதை இயக்கமில்லாதிருக்க வேண்டும்
இரவு பின்னலிட்ட மரங்களை குறுங்கிளை அடுத்த குறுங்கிளையாக நிலா
விடுவிப்பது போல,
பனிக்காலத்து இலைகளின் பின்புறமிருந்து நிலா
ஞாபகம் ஞாபகமாக மனதை விடுவிப்பது போல
ஒரு கவிதை காலத்தினுள் சலனமில்லாதிருக்க வேண்டும்
நிலா உயர்வது போல்
ஒரு கவிதை சமானமாய் இருக்க வேண்டும்
நிஜத்திற்கு இணையாய் அல்ல
எல்லாத்துயரத்திற்கும்
ஒரு வெற்று வாசலைப் போல
மேப்பிள் மர இலையைப் போல
காதலுக்கு
தலைசாயும் புற்கள் மற்றும் கடலுக்கு மேலாக இரண்டு வெளிச்சங்களைப் போல
ஒரு கவிதை அர்த்தம் தரக்கூடாது
கவிதையாக இருக்க வேண்டும்

நன்றி பிரம்மராஜன்

எறும்புகளோடு பேச்சுவார்த்தை -வைரமுத்து

2011-11-23T02:14:00.000-08:00

எறும்புகளே எறும்புகளே
உயிர்த்துளிகளின் ஊர்வலங்களே
பத்துகோடி ஆண்டுகள் முன்னே
பூமியில் ஊர்ந்த பூச்சியினமே
உலகின் மிகச்சிறிய ஆச்சரியமே
உங்களோடு பேசவேண்டும்
சிறிது நேரம் செவி சாய்ப்பீரா?

"நின்று பேசி நேரங்கழிக்க
நாங்கள் ஒன்றும் மனிதர்கள் இல்லை
எது கேட்பதாயினும்
எம்மோடு ஊர்ந்து வாரும் "

ஒரு செண்டிமீட்டரில்
ஊற்றி வைத்த உலகமே
அற்ப உயிரென்று
அவலபட்டதுண்டா ?

"பேதை மனிதரே
மில்லிமீட்டர் அளவிலும்
எம்மினத்தில் உயிருண்டு
தன் எடை போல ஐம்பது மடங்கு
எறும்பு சுமக்கும் நீர் சுமபீரா"
***
உங்கள் பொழுது போக்கு

"வாழ்வே பொழுதுபோக்கு
தேடலே விளையாட்டு
ஊர்தலே ஓய்வு
ஆறு முதல் பத்துவாரம்
ஆயுள் கொண்ட வாழ்வு -இதில்
ஓயவேன்ன ஓய்வு ?-தலை
சாய்வென்ன சாய்வு ?"
**
இந்த ஆயுளுக்கா
இத்தனை பாடு?

"உம்மை போல் எமக்கு
ஒற்றை வயிறல்ல
இரட்டை வயிறு
செரிக்க ஒன்று
சேமிக்க ஒன்று
செரிக்கும் வயிறு எமக்கு
சேமிக்கும் வயிறு
இன்னோர் எறும்புக்கு
இரண்டு வயிற்றுக்குத்தான்
இத்தனை பாடு"
****
இனப்பெருமை பற்றி
சிறு குறிப்பு வரைக .....?

"சிந்து சமவெளிக்கு முற்ப்பட்டது
எங்கள் பொந்துசமவெளி நாகரீகம்
ராணிக்கென்று அந்தபுறம்
உழைக்கும் எறும்புகள் வசிப்பறை
இறந்த இரும்பை அடக்கம் செய்ய
இடிபாடில்லாத இடுகாடு
மாரிக்கால சேமிப்பு கிடங்கு -
எல்லாம் அமைந்தது எங்கள் ராஜாங்கம்"

எங்கள் வாழ்க்கையின்
நீளமான நகல் தான் நீங்கள்
***
உங்களை நீங்கள்
வியந்து கொள்வதேப்போது ?

"மயிலிறகால் அடித்தாலே
மாய்ந்து விடும் எங்கள் ஜாதி
மதயானைக்குள் புகுந்து
மாய்த்துவிடும்போது"

நீங்கள் வெறுப்பது...நேசிப்பது ....

வெறுப்பது....

"வாசல்தெளிக்கையில்
வந்துவிழும் கடல்களை"

நேசிப்பது....

"அரிசிமா கோலமிடும்
அன்னபூரணிகளை"

சேமிக்கும் தானியங்களை
முளைகொண்டால் ஏது செய்வீர் ?

"கவரும்போதே தானியங்களுக்கு
கருத்தடை செய்து விடுகிறோம்
முனைகளைந்த மணிகள்
முளைப்பதில்லை மனிதா"
****
உங்களால் மறக்க முடியாதது ...?

"உங்கள் அஹிம்சை போராட்ட
ஊர்வலத்தில்
எங்கள் நான்காயிரம் முன்னோர்கள்
நசுங்கி செத்தது"
***
எதிர்வரும் எறும்புகளை
மூக்கோடு மூக்குரசும் காரணம்?

"எங்கள் காலனி ஏறும்புதானாவென
மோப்பம் பிடிக்கும் முயற்சியது
எம்மவர் என்றால்
வழிவிடுவோம்
அன்னியர் என்றால்
தலையிடுவோம்"

சிறிய மூர்த்திகளே -உங்கள்
பெரிய கீர்த்தி எது?

"அமேஸான் காட்டு ராணுவ எறும்புகள்
யானை-வழியில் இறந்து கிடந்தால்
முழு யானை தின்றே முன்னேறும்

மறவாதீர்
எறும்புகளின் வயிறுகள்
யானைகளின் கல்லறைகள்"

சாத்வீகம் தானே
உங்கள் வாழ்க்கை முறை...?

"இல்லை
எங்களுக்குள்ளும் வழிப்பறி உண்டு
எங்களுக்குள்ளும் யுத்தங்கள் உண்டு
அபாயம் அறிவிக்க
சத்தம் எழுப்பி
சைகை செய்வதுண்டு "

எறும்புகளின் சத்தமா
இதுவரை கேட்டதில்லை ?

" மனிதர்கள் செவிடாயிருந்தால்
எறும்புகள் என்ன செய்யும்"

நன்றி எறும்பே நன்றி....

"நாங்கள் சொல்ல வேண்டும்
நன்றி உமக்கு"

எதற்கு எதற்கு....

"காணாத காமதேனு பற்றி
இல்லாத ஆதிசேஷன் பற்றி
பொய்யில் நனைந்த
புராணம் வளர்க்கும் நீங்கள்
இருக்கும் எங்களை பற்றி
இன்றேனும் எண்ணிப் பார்த்தீரே
அதற்க்கு"

சூழல் -தமிழச்சி தங்கபாண்டியன்

2011-11-19T21:22:00.000-08:00

மழைச் சனியன் வந்தாலே
பிழைப்பு மந்தம்தான்
தெருவோரச்
செருப்பு தைப்பவரின்
உரத்த சாபத்தை வாங்கித்
தேம்பிச் செல்லும் மழையை
வழி மறித்து
முத்தமிட நின்ற என்மேல்
முந்திக்கொண்டு
முழுமூச்சாய்
நீரடித்துச் சென்ற
காரோட்டியைச்
சாபமிட்டுச்
சேறாகிப் போனது மனது

குழந்தைகள் என்றால் -கவிஞர் தேவதேவன்

2011-11-17T00:01:00.000-08:00

குழந்தைகளென்றால் கடவுளுக்கு ரொம்பப் பிடிக்குமாம்
குழந்தைக்கு அதைப் பற்றி என்ன ?
கடவுள் எப்போதும் குழந்தைகளோடு இருக்கிறாராம்
குழந்தைக்கு அதைப் பற்றி என்ன ?
அண்டத்திலேயே பெரிய சிம்மாசனம் கடவுளுடையதுதானாம்
குழந்தைக்கு அதைப் பற்றி என்ன ?
கடவுள் அதிலேவந்து குந்தியிருகாதப்போ
குழந்தைகள் அதிலே ஏறி உட்கார்ந்து நடிக்குமாம்
கடவுளுக்கு அதைப் பற்றி என்ன ?
சமயங்களில் குழந்தைகள் அதிலே சிறுநீரும் பெய்துவிடுமாம்
கடவுளுக்கு அதைப் பற்றி என்ன ?

நன்றி - கவிஞர் தேவதேவன்

மௌனமாய்

2011-07-08T09:09:00.000-07:00

ஒரு
மன்னிப்பை
தயையை
எதிர்நோக்கி
காத்திருக்கும்
தருணமொன்றில்
அறைந்து சாத்தப்படும்
கதவும்
விடை தாராத
மௌனமும்
எதிர்கொண்ட அக்கணங்களை
எந்த சொற்கள்
மொழி பெயர்க்க கூடும்
மௌனமாய்
உடைந்து வெளியேறும்
கண்ணீர் மட்டுமே
உணர்த்தும்
அந்த ரணங்களை
பரிதவிப்பின்
சொல்லொணா துயரின்
உச்சமல்லவா அவை

சகோதரனின் திருமகளுக்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்

2011-07-02T08:45:00.000-07:00

இணையம் கொடுத்த
இணையற்ற சகோதரனின்
திருமகளே
நீ பெரும் புகழும் நீள் ஆயுள் நிறை செல்வம் பெற்று வாழ வாழ்த்துகிறேன்

நட்சத்திர மீன் -தேவதேவன்

2011-06-30T02:43:00.000-07:00

உயிர் கொண்டிருக்கையில்
உயிர் கொண்டிருப்பதைத் தவிர
ஒன்றுமறியாது பிசையும் ஐந்துவிரல்களாய்க்
கடலுள் அலைந்து கொண்டிருந்துவிட்டது
இந்த ஜீவன்

மரித்து
அழகுப்பொருளாய்
அதை நான் என் கையில் ஏந்தியபோது
அதிலே பகிரங்கமானது
சொல்லொணாததோர் ரகஸ்யத்தினின்றும்
சில சமிக்ஞைகள்;
நிலை தடுமாறா வண்ணம்
நிற்க விரித்த கால்கள் இரண்டு;
இப் பேரண்டத்தையே தழுவ முன்னி
இதயத்தினின்றும் நீண்ட கைகள் இரண்டு;
ஆர்வம்மிக்கு
மேல்நோக்கி உயர்ந்து எழுந்த
தலைமுளைக்காத கழுத்து ஒன்று

அமைதி என்பது...-தேவதேவன்

2011-06-30T02:34:00.000-07:00

பொழுதுகளோடு நான் புரிந்த

உத்தங்களையெல்லாம் முடித்துவிட்டு

நான் உன்னருகே வந்தேன்

அமைதி என்பது மரணத்தறுவாயோ?

வந்தமர்ந்த பறவையினால்

அசையும் கிளையோ?

வாழ்வின் பொருள் புரியும்போது

உலக ஒழுங்குமுறையின் லட்சணமும்

புரிந்துவிடுகிறது

அமைதி என்பது வாழ்வின் தலைவாயிலோ?

எழுந்துசென்ற பறவையினால்

அசையும் கிளையோ?

பயணம்-தேவதேவன்

2011-06-30T02:31:00.000-07:00

அசையும்போது தோணி

அசையாதபோதே தீவு

தோணிக்கும் தீவுக்குமிடையே

மின்னற்பொழுதே தூரம்

அகண்டாகார விண்ணும்

தூணாய் எழுந்து நிற்கும்

தோணிக்காரன் புஜ வலிவும்

நரம்பு முறுக்க நெஞ்சைப்

பாய்மரமாய் விடைக்கும் காற்றும்

அலைக்கழிக்கும்

ஆழ்கடல் ரகசியங்களும்

எனக்கு, என்னை மறக்கடிக்கும்!

ஆற்றோரப் பாறைகளின்மேல்-தேவதேவன்

2011-06-30T02:23:00.000-07:00

ஆற்றோரப் பாறைகளின்மேல்
அமர்ந்திருக்கும்
இக் கல் மண்டபங்கள்தாம்
எத்தனை அழகு!
எத்தனை எளிமை!
எத்தனை உறுதி!
எத்தனை தூய்மை!

பூஜை வேண்டாமல்
விக்ரகங்கள் வேண்டாமல்
குழந்தைகள் துளைத்து
கும்மாளாமிட்டுக் கொண்டிருக்கும்
இந்த ஆற்றினைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருப்பதற்கோ
அமர்ந்துவிட்டன இக் கல் மண்டபங்கள்
இங்கே நிரந்தரமாய்?

சுற்றுச் சுவர்களில்லாத
அதன் உள்வெளிகளில்
'உள்ளொன்றும் புறமொன்றுமி'னால்
உருவாகும் துயரேதுமின்றிச்
சுழன்று கொண்டிருக்கும் சக்கரத்தினைக்
கண்டு நின்றனரோ புத்தர்?

கண்டதும் விண்டதும்- தேவதேவன்

2011-06-30T02:21:00.000-07:00

மலையுச்சியேறியவன்
தான் கண்டு கொண்டதை
ஒரு கோயிலென வடித்துவிட்டுக்
கீழிறங்கினான்.

கோயில் சென்றவன்
உதட்டு பிதுக்கலுடன்
கைவிரித்தபடி
கீழிறங்கினான்.

கீழே
ஒரு புல்
அய்யோ,அது
காற்றிலா அப்படித் துடிதுடிக்கிறது?
ஒளியிலா அப்படி மினுமினுக்கிறது?

அங்கே
தலைப்பாகையும்
அரையாடையுமாய்ச்
சுள்ளி விறகு சேகரித்துச்
செல்லும் ஒரு மனிதனை
காதலுடன் கவலையுடனும்
கண்டு கொண்டமையோ அது?

விண்டுரைக்க முடியாத
மெய்மையின் சொற்கள் தாமோ
இந்த மவுனப் பிரமாண்டமும்
பேரியற்கையும்
இந்த மனிதனும்?

தீராப் பெருந் துயர்களின்-தேவதேவன்

2011-06-30T02:10:00.000-07:00

முளை எட்டிப் பார்க்கும்
விஷ வித்துக்களையா
கண்டு கொண்டாள் ,சாந்தா,

வேகம் பொறி பரக்க
விளையாட்டுத் திடல் அதிர
ஒருவரை ஒருவர்
முந்தி வந்து கொண்டிருக்கும்
தத்தம் பிள்ளைகளை
அணி மனிதர்களை
ஊக்குவித்துக்கொண்டிருக்கும்
உற்சாக ஆரவாரத்திற்கு நடுவே?

நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது

2011-05-30T09:20:00.000-07:00

நகர்ந்து
கொண்டிருக்கிறது நதி
மேற்பரப்பில்
மிதக்கும் மேகங்களை
சுமந்து
யுகாந்திர
படிமங்கள்
நிறைந்த வெளியில்
நழுவிய
காலத்தின்
கணங்களை
கையிலேந்தி
நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது
நதி
வேரினை தழுவி
விடை பெரும்
நதிக்கு
விருட்சம்
தரமுடிந்ததேல்லாம்
உதிர் இலைகள் மட்டுமே

மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகள் -அப்துல் கையூம்

2011-05-18T01:43:00.000-07:00

பாட்டுக்கோர் புலவன் பாரதியே !

பைந்தமிழ்ச் சாரதியே !

பகிரங்கமாய் உனக்கோர் கடிதம் .. ..

பிறநாட்டு நல்லறிஞர்கள் சாத்திரங்கள் தமிழ்மொழியில் பெயர்க்க வேண்டும் என்றாய். உன் வாக்கை படு சீரியஸாக எடுத்துக் கொண்டு நானும் சில பிறமொழி அறிஞர்களின் கருத்துக்களை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன்.

திருமணம்

திருமணம் புரி !

அடக்கமான மனைவி

அதிசயமாய்

அமைந்து விடில்

அகமகிழ்ந்து சிரி !

கணக்கு உனது

கணிசமாய் மாறிப்போனால்

கவலையே படாமல்

காவி தரி !

வங்கி

குடை

கடன் கொடுப்பார்;

வானிலை

தெளிவாய் இருக்கையில்.

‘படக்’கென

பிடுங்கிக் கொள்வார்;

அடைமழை

விடாது பெய்கையில்.

- By Robert Frost

வேடிக்கை

ஆக அனைத்தும்

நகைப்பூட்டும் ..

பிறருக்கு அது

நடக்கையில்

மட்டும் !

- By Will Rogers (1879 – 1935)

ஹோனோலூலூ

விடுமுறை கழிக்க

படுஜாலி பிரதேசம்.

எல்லாமே கிடைக்கும்..

மழலைகள் களிக்க

மணற்வெளி;

மனைவி காய

வெயில் குளியல்;

ஆங் . மறந்து விட்டேனே ..

மாமியார்களுக்கென

பிரத்யேகமாக

கடல்நீரில்

சுறாமீன்கள் !!

- By Ken Dodd

சுற்றுச் சூழல்

பின்தங்கிய நாட்டில்

நீர் குடிக்க யோசி !

முன்னேறிய நாட்டில்

சுவாசிக்க யோசி.

அவை யாவும் தூசி !

Jonathan Raban

பயம்

ஆட்டுக்கு

அருகில் செல்ல

எனக்கு பயம் !

கழுதைக்குப் பின்னால்

கடந்துப் போக பயம் !

முட்டாளிடம் நெருங்க

முழுவதும் பயம்

அவனது

நாலாபுரத்திலும் !!

- By Edgar Watson Howe

பிரம்மச்சாரிகள்

பிரம்மச்சாரிகளுக்கு

கணிசமான வரியினை

கடுமையாக விதியுங்கள்.

பல மனிதர்கள்

வதைக்கப்பட ..

சில மனிதர்கள் மாத்திரம்

மகிழ்சியில் திளைக்க ..

இது என்ன

பாரபட்சம் ..?

(திரு. வாஜ்பாய் அவர்களும். திரு. அப்துல் கலாம் அவர்களும் என்னை மன்னிப்பார்களாக)

By Oscar Wilde

பிரபலங்கள்

பிரபலமாய் இருப்பதில்

பெரியதொரு வசதி.

அவர்கள்

போரடித்தாலும் கூட

ரசிக்கத் தெரியாதது

இவர்களது குற்றமென

எண்ணிக் கொள்கிறார்கள்

அப்பாவி மனிதர்கள் !!

By Henry Kissinger

நன்றி திண்ணை

உறக்கம் கலைந்த இரவு

2011-05-07T08:26:00.000-07:00

எவருமற்ற
வீதியெங்கும்
வெளிச்ச எச்சில்
துப்பி நிற்கிறது
தெருவிளக்கு
காற்றின்
கதைப்பில்
அசைந்து
சிரிக்கிறது
வரிசையாய் மரங்கள்
தாமதமாய்
வீடு
திரும்புவனின்
வாகனசப்தம்
நிசப்தத்தின்
திரைகளை
கிழித்து எரிகிறது
திசைகள்
அற்ற இருள்
வெளியில் கடந்து
கொண்டிருக்கிறது
இந்த நாளின் இறுதி
பொழுது
உறக்கம்
கலைந்த நடு நிசிகளை
நிரப்புகிறான்
வார்த்தைகளை
கொண்டு

சொற்களின் குருதி

2011-05-03T01:13:00.000-07:00

சொற்களின்
கூர் முனைகளில்
வழிகிறது
என் மௌன குருதி
உனது
மௌன கதவுகளை
திறக்க முயற்சித்து
திரும்புகிறது
சொற்கள்
உனது
புறக்கணிப்பின்
முன் எப்பொழும்
நிராயுதபாணியாக
நான்
வீழ்த்தபட்டும்
உனக்கென
சேகரித்துள்ளேன்
ஒளி ஊடுருவும்
மகத்தான
கண்ணீரை

வழிமயக்கம்-கலாப்ரியா

2011-04-21T08:17:00.000-07:00

பாதை நொடியின்

ஒவ்வொரு

குலுக்கலுக்கும்

நொதித்த திரவம்

பீப்பாயின்

பக்கவாட்டில் வழிந்து

பாளைச் சொட்டை

சுவைத்து

மயங்கியிருந்த வண்டுகளை

வெளித்தள்ளின.

கிறக்கம் நீங்க நீங்க

வண்டியின் வேகத்திற்கு

ஈடு கொடுத்து

அவை பறந்து

பறந்து விழுந்தன

நிழலில் நிறுத்தி

முற்றாய்ச் சுடாத

கலயத்தில் சாய்த்த

திருட்டுக்கள்ளை

மாந்தி மாடுகளுக்கும்

தந்தான்

இப்போது பாதையில்

நொடியே இல்லை

வண்டிக்கும் மாடுகளுக்கும்
வண்டியோட்டிக்கும்

உயர்திணை

2011-04-18T08:40:00.001-07:00

பற்றிய
கிளை விட்டே
மேலெழும்புகிறது
பறவை
வெட்டி
வீழ்த்தப்பட்ட
போதும்
துளிர்விட்டு
சிரிக்கிறது
விருட்சம்
புதைந்த
போதும்
முகிழ்த்து
கிளம்புகிறது
விதை
உதிரும்போதும்
சிரித்தும்
மனம் கமழ்ந்தும்
மலர்
பற்றியதை
விடவும்
முகிழ்த்து எழவும்
துயரில் மணக்கவும்
இல்லை
நேற்றைய தோல்விக்கு
இன்றுகளை பலிகொடுக்கும்
நான் எப்படி ஆனேன்
உயர்திணை

வாழ்வின் வெகுமதி

2011-04-16T01:35:00.000-07:00

எல்லோருக்கும்
தருவதற்கு
பிரியங்களை
தவிர வேறொன்றுமில்லை
விருப்பு வெறுப்பின்
மேடு பள்ளங்களை
கடந்து நதியென
பரவுகிறேன்
எனது
பிரியங்கள்
நித்தியமானவை
ஒரு பெயர் அற்ற
சாலை மலரென
என்றேனும்
ஒரு சிறுவன்
கொய்து உச்சி முகரலாம்
இதழ் இதழாய்
முத்தமிடலாம்
புறக்கணிப்பின்
வலிகளை கடந்து
பிஞ்சு விரல்களில்
கமழும் மணமும்
ஒட்டிய நிறமும்
வாழ்ந்த வாழ்வின்
உன்னத தருணங்கள்

சில கவிதைகள்

2011-04-07T08:39:00.000-07:00

சொற்களுக்கு
அப்பால்
நிரம்புகிறது
மௌனம்
சொற்
படகுகள்
உடைந்து கரைகிறது
மௌன வெளியில்

உதிர்வதும்
துளிர்ப்பதுமாய்
வாழ்வு
மலரென
சமயங்களில்
முள்ளாய்

எந்த
சொல்லேனும்
உணர்த்திவிடுமா
ஏன்
சொல்லில் அடங்கா
பிரியங்களை

வார்த்தைகளுக்கு
தவமிருந்து
வடித்த
கவிதையை
காட்டிலும்
ஒரு கிழவியின்
கபடமில்லா சிரிப்பு
நிரப்பி விடுகிறது
காகிதங்களுக்கும்
அப்பால் ஒரு கவிதையை

எல்லாவற்றையும்
எழுதி விட
முடிவதில்லை
கவிதையாய்
சில கவிதைகள்
வார்த்தைகளுக்கு
அடங்காமல்

எனக்கு பொழுது போகவில்லை எனில் இப்பிடி தான் மொக்கை போடுவேன் திட்ட படாது

காதல் கவிதை

2011-04-02T01:28:00.000-07:00

மௌன
வெளியில் உடைந்து
சிதறுகிறது
துளி கண்ணீர்
மரத்தின் இறுதி
இலையென
உனது
நினைவுகளின்
சுவடுகளில்
நிரம்பி வழிகிறது
கண்ணீரும்
எவருடனும்
பகிரவியலா காதலும்
ஒரு உதிர்
பூ
நதியின் அலைகளில்
நிகழ்த்தும்
நடனமென
காலவெளியில்
என் காதலும்
உனது
வனங்களில்
தொலைந்து
போகிறேன் சாபங்களின்
பள்ளத்தாக்குகளில்
மீண்டு
விலகி
சென்றாலும்
கரை தேடும்
அலையென
தேடிக்கொண்டே
கரைந்து கொண்டிருகிறது
வாழ்வும் காதலும்

எறும்பு

2011-03-26T00:56:00.000-07:00

ஊர்ந்து
கொண்டிருக்கிறது
பெரும் பரப்பில்
எறும்பு
முன்னர் சென்ற
தடம் தேடியோ
மூச்சு காற்றில்
இணை தேடியோ
வளைந்தும்
நெளிந்தும்
பெரும் சுவரில்
நகரும் சிறு புள்ளியாய்
கேள்விகள்
மழையென
எறும்பு
ஆன்மா
உயிரென
இப்பொழுது எறும்பு
ஊர்ந்து
கொண்டிருந்தது
நினைவுகளில்
ஸ்தம்பித்து
நகர்ந்தேன்
சிறு புள்ளியென
பிரபஞ்சத்தில்

மழை பெய்து-தேவதேவன்

2011-02-23T07:57:00.000-08:00

அப்போதுதான் முடிந்திருந்தது

அனைத்தும் முழுமுற்றாய் தூய்மைசெய்யப்பட்டு

பளாரென்று நீண்டிருந்தது ஒரு கிளை

நித்யத்திலிருந்து குதித்த ஒரு பாய்ச்சலுடன்

அப்போதுதான் உறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட வாள்போல

வானளாவிய சூனிய வெளியெங்கும்

என் பார்வையை இழுத்தபடியே

பறந்துகொண்டிருந்த பறவை அதில் அமர்ந்திருந்தது

அதன் கூரிய கூச்சமுள்ள கால்விரல்களில் காலம்

ஒரு செத்த எலி

வண்ணத்துப்பூச்சி-தேவதேவன்

2011-02-23T07:54:00.000-08:00

அன்று மண்ணின் நிறம் என்னை உருக்கிற்று

வீழ்ந்த உடம்புகள் கழன்று உறைந்த ரத்தங்கள்

இன்னும் மறக்கமுடியாத கொடூரங்களின் எச்சங்கள்

அனைத்தும் மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டதா இம்மண்ணில் ?

மண்ணின் வளமும் பெருமையும் மின்ன

மேலெழும்பி பிரகாசித்து நின்றன பூக்கள்

எத்தனை வண்ணங்களில் !

ஆனால்

தேன் தேன் தேன் என பரவச பதைப்புடன்

சிறகுகள் பரபரக்க

அங்கே ஒரு வண்னத்துப் பூச்சி வந்தபோது

என்னை அறுத்தது அழகா அருவருப்பா

எனப் பிரித்தறியமுடியா ஓர் உணர்ச்சி

உறிஞ்சும் வேகத்தில்

கைகூப்பி இறைஞ்சுவதுபோல

மேல்நோக்கி குவிந்த சிறகுகள் நீங்கலான

உடல் முழுக்க விர்ரென்று

நிரம்பிக் கொண்டிருந்தது தேன்

சிறகுகளின் மெலிதானதுடிப்பில்

ஆழமானதோர் நடுக்கம்

எந்தமொரு வைராக்கியத்தை

மூச்சை பிடித்துகாக்கிறது அது ?

அதேவேளை அதே வேகத்துடனும் துடிப்புடனும்

கீழ்நோக்கி சுருண்டு உன்னியது

கரு தாங்கும் அதன் கீழ்பகுதி

தேன் நிரம்பி கனத்து

பூமி நோக்கி தள்ளும்

சின்னஞ்சிறு பாரத்தை

வெகு எளிதாக

தேன்தொடா சிறகுகள் தூக்கிச் செல்கின்றன

மரணமற்ற ஆனந்த பெருவெளியில்!

நிசி-தேவதேவன்

2011-02-23T07:48:00.000-08:00

இரை பொறுக்கவும்

முட்டை இடவும் மாத்திரமே

பூமிக்கு வந்தமரும்

வானவெளிப்பறவை ஒன்று

இட்ட ஒரு பகல் முட்டையின்

உட்கரு நிசியுள்

பகல் வெளியிப் பாதிப்பு கூறுகளால்

உறங்காது துடிக்கும் நான்

என் அவஸ்தைகள்

கர்வுவில் நடைபெறும் வளர்ச்சியா

பரிணாம கதியில்மனிதனை புதுக்கி

ஓர் உன்னதம் சேர்க்கும் கிரியையா

பகலின் நினைவுகள் கொட்டி கொட்டி

இரவெல்லாம் தெறிக்கும்

என் சிந்தனைகள் வேதனைகள்

ஏன் இவ்வேதனை ?

எதற்கு இச்சிந்தனைகள் ?

நானே அறியாது

என்னில் கலக்கும் ஜீன்கள்

கருவே அறியாது

கருவில் கலக்கும் தாதுக்கள் எவை ?

இனி நான் எவ்வாறாய் பிறப்பேன்

என் கனவில் எழுந்த அந்த மனிதனாய்

நான் என்று பிறப்பேன் ?

அல்ல மீண்டும் மீண்டும்

முட்டை இடவும் இரை ப்றுக்கவும்

இரைக்காய் சக ஜீவிகளுடன்

போராடவும் மாத்திரமே

பூமிக்கு வந்தமரும்

அதே வானவெளிபறவையாக

சொற்களாய் நிறைந்து ததும்பும் வெளிமண்டலத்தில்...-தேவதேவன்

2011-02-23T07:41:00.000-08:00

ஒரு பறவை நீந்துகிறது

சொற்களை வாரி இறைத்தபடி

சொற்களை வாரி இறைப்பதனாலேயே

அது நீந்துகிறது

காற்றின் துணையும் உண்டு

நீ இக்கவிதையை வாசிக்கையில்

அமைதியான ஏரியில்

துடுப்பு வலிக்கும் ஒலி மட்டுமே கேட்கும்

படகுப்பயணம் போல

கேட்கிறதா உனக்கு

அப்பறவையிந் சிறகசைவு தவிர

வேறு ஒலிகளற்ற பேரமைதி ?

சொற்பெருவெளியில்

சொல்லின் சொல்லாய் அப்பறவை

தன் பொருளை தேடுவதாய்

சொற்களை விலக்கி விலக்கி

முடிவற்று முன் செல்கிறது

அப்போது

உன் உயிரில் முகிழ்க்கும் உணர்ச்சி என்ன ?

பரவசமா ?

ஏகாந்தமா ?

குற்றவுணர்ச்சியின் கூசலா ?

தனிமையா ?

தாங்கொணாத துக்கமா ?

இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றை என் கவிதை

உன்னில் உண்டாக்கி விடலாம்

ஆனால் எந்தபொறுப்பையும்

அறிந்திரராதது அது .

சிறகுகள்-தேவதேவன்

2011-02-23T07:27:00.000-08:00

வானம் விழுந்து நீர்

சிறகுதிர்ந்து மீனாகிவிட்டது பறவை

நீரில் எழுந்தது வானம்

சிறகு முளைத்துவிட்டது மீனுக்கு

சிறகினுள் எரியும் சூரியத்தகிப்பே

சிறகடிப்பின் ரகசியம் ஆகவேதான்

சுய ஒளியற்ற வெறும் பொருளை

சிறகுகள் விரும்புவதில்லை

பூமி போன்ற கிரகங்களை

அது நோக்குவதேயில்லை

[சிறகடிக்கையில்

வெட்கி ஒடுங்கிக் கொள்கின்றன

பறவையின் கூர்நகக் கால்கள்]

சூர்யனுக்குள் புகுந்து வெறுமே

சுற்றிசுற்றி வருகின்றன சிறகுகள்

சிறகின் இயல்பெல்லைக்குள்

நிற்குமிடமென ஏதுமில்லை

வெளியில் அலையும் சிறகுகளுக்கு

இரவுபகல் ஏதுமில்லை

அமைதி எனபது -தேவதேவன்

2011-02-23T07:07:00.000-08:00

பொழுதுகளோடு நான் புரிந்த
யுத்தங்களையெல்லாம் முடித்துவிட்டு
உன்னருகே வருகிறேன்

அமைதி என்பது மரணத் தறுவாயோ ?

வந்தமர்ந்த பறவையினால்
அசையும் கிளையோ ?

வாழ்வின் பொருள் புரியும்போது
உலக ஒழுங்கு முறையின் லட்சணமும்
புரிந்துவிடுகிறது.

அமைதி என்பது வாழ்வின் தலைவாசலோ ?

எழுந்து சென்ற பறவையினால்
அசையும் கிளையோ ?

எஞ்சோட்டுபெண் -தமிழச்சி தங்கபாண்டியன்

2011-02-17T07:36:00.000-08:00

‘எனக்கான வார்த்தைகளை
நீ முடிவு செய்கையில்
நான் தேர்கிற மௌனம்
மிக வலிமையானது
ஒரு வயோதிகப் பிச்சைக்காரனைப்
புறந்தள்ளிய அலட்சியத்துடன்
நீ நடக்கும்பொழுது
அவனுக்கு நிழல் தரும் மரத்தின்
திடத்துடன் உன்னைச் சந்திக்கும்
உரத்த குரலெழுப்பும்
மல்யுத்த வீரனின் சவாலுடன்
நீ திமிர்த்திருக்கையில்
நடுங்கும் கைகளுடன் உணவிடும்
தாயின் கனிவுடன் உன்னை நேரிடும்
தன் இரவிற்கான போர்வையினை
ஒரு நாடோடியிடமிருந்து
இரவலாய்ப் பெற்றுக்கொண்டு
உன்னை உறுதியாய் எதிர்கொள்ளும்
தனித்து வரும்
ஒற்றை யானையின் கோபத்துடனும்
பிடிபடா வண்ணத்துப் பூச்சியின் சாதுரியத்துடனும்.

கனாக் கண்டேன் தோழா-வைரமுத்து

2011-02-17T07:28:00.000-08:00

கனவெனப் படுவது
மனதின் நீட்சி

அது
ஆழியளக்கும் நாழி
பொய்யில் பூத்த நிஜம்
அன்றி
நிஜத்தில் மலரும் பொய்

* * * * *
என் கனவுகள்
வினோதமானவை

கோளங்களற்ற பெருவெளியில்
உட்கார இடம்தேடுமொரு
பட்டாம்பூச்சியும்

வீழ ஒரு தளமின்றிப்
பயணித்துக் கொண்டேயிருக்கும்
அனாதை மழைத்துளியும்

வாரம் ஒருமுறை வந்துபோகும்
என் கனவில்

* * * * *
ஆயிரம்மைல் நீளத்தில்
உலகராணுவ ஊர்வலம்

அது
அலையற்ற ஒரு கடலில் முடிகிறது

ஒவ்வொரு வீரனும்
கைக்கொண்ட ஆயுதம்
கடலில் எறிகிறான்

எறிந்த ஆயுதம்
விழுந்த இடத்தில்
ஆளுக்கொரு கலப்பை
ஆளுக்கொரு ரோஜாப்பூ
மிதந்து மிதந்து மேலேறி வருகிறது

ஒருமுறை கண்டும்
மறவாத கனவிது

* * * * *
மேகத்தில் ரத்தம்
பூக்களில் மாமிசம்
கத்தியில் கண்ணீர்
வழிந்தன கனவில்

கண்கசக்கி விழிக்குமுன்
ஜாதிக்கலவரம்

* * * * *

போக்குவரத்துக்கிடமின்றிச்
சாலைகள் எல்லாம்
தானிய மூட்டைகள்

மூட்டைகளுக்கடியில்
நசுங்கிச் செத்த பிச்சைக்காரர்கள்

பொருளாதாரமும்
புரியும் என் கனவுக்கு

* * * * *

மனதின் நீட்சி

அது
ஆழியளக்கும் நாழி
பொய்யில் பூத்த நிஜம்
அன்றி
நிஜத்தில் மலரும் பொய்

* * * * *
என் கனவுகள்
வினோதமானவை

கோளங்களற்ற பெருவெளியில்
உட்கார இடம்தேடுமொரு
பட்டாம்பூச்சியும்

வீழ ஒரு தளமின்றிப்
பயணித்துக் கொண்டேயிருக்கும்
அனாதை மழைத்துளியும்

வாரம் ஒருமுறை வந்துபோகும்
என் கனவில்

* * * * *
ஆயிரம்மைல் நீளத்தில்
உலகராணுவ ஊர்வலம்

அது
அலையற்ற ஒரு கடலில் முடிகிறது

ஒவ்வொரு வீரனும்
கைக்கொண்ட ஆயுதம்
கடலில் எறிகிறான்

எறிந்த ஆயுதம்
விழுந்த இடத்தில்
ஆளுக்கொரு கலப்பை
ஆளுக்கொரு ரோஜாப்பூ
மிதந்து மிதந்து மேலேறி வருகிறது

ஒருமுறை கண்டும்
மறவாத கனவிது

* * * * *
மேகத்தில் ரத்தம்
பூக்களில் மாமிசம்
கத்தியில் கண்ணீர்
வழிந்தன கனவில்

கண்கசக்கி விழிக்குமுன்
ஜாதிக்கலவரம்

* * * * *

கொம்பு முளைத்த
புலியன்று துரத்தும்

ஆற்றில் விழுந்து
சேற்றில் புதைவேன்

கிட்ட இருக்கும் மரத்தின் வேர்
என்ன முயன்றும் எட்டவே எட்டாது

எழுந்து... எழுந்து... அழுந்தி... அழுந்தி...

பரீட்சை மாதம் அதுவென்பதை
எங்ஙன்ம் அறியுமோ என் கனவு?

* * * * *

போக்குவரத்துக்கிடமின்றிச்
சாலைகள் எல்லாம்
தானிய மூட்டைகள்

மூட்டைகளுக்கடியில்
நசுங்கிச் செத்த பிச்சைக்காரர்கள்

பொருளாதாரமும்
புரியும் என் கனவுக்கு

* * * * *

மேலே
மேலே
மேலே
மேலே
பறக்கிறேன்

எங்கிருந்தோ ஓர் அம்புவந்து
இறக்கை உடைத்து இரைப்பை கிழிக்கக்
கீழே
கீழே
கீழே
கீழே
விழுகிறேன்

ஒரு கையில் வாளும்
ஒரு கையில் வீணையும் கொண்ட
பெண்ணொருத்தி
என்னைத் தன் மடியில் ஏந்திக்கொள்கிறாள்

அடிக்கடி தோன்றும்
அதிகாலைக் கனவிது
அவள்
முகம்பார்க்குமுன் முடிந்துபோகிறது

* * * * *
வெயிலஞ்சும் பாலைவனம்
வெறுங்காலொடொரு சிறுமி
அவளுக்கு மட்டும்
குடைபிடிக்கும் ஒரு மேகம்

அவள் நடந்தால் நகரும்
நின்றால் நிற்கும்

இன்றவள்
எங்குற்றாளோ?
என்னவானாளோ?
இன்று
இருந்தால் அவளுக்கு
இருபத்தொரு வயதிருக்கும்

* * * * *
ஷேக்ஸ்பியர் வீடு...

பிரம்பு வாத்தியார்...

பிரபாகரன் தொப்பி...

கம்பங்கொல்லைக் குருவி...

கலைஞர் கண்ணாடி...

ராத்திரிவானவில்...

அராபத்தின் குழந்தை...

டயானாவின் முழங்கால்...

கொடைக்கானல் மேகம்...

வீட்டில் வெட்டிய ஆட்டின் தலை...

இப்படி...
அறுந்தறுந்துவரும் கனவுகள் ஆயிரம்

* * * * *
கடந்த சில காலமாய்
இப்படியோர் கனவு

இமயமலை - பனிப்பாளம்
தலை இல்லாத ஒற்றை மனிதன்
ஏந்தி நடக்கிறான் தேசியக்கொடியை

அடிவாரத்தில்
கோடி ஜனங்கள் கைதட்டுகிறார்கள்
நிர்வாணம் மறைத்த கையை எடுத்து

என்ன கனவிது?

வேதாந்தமாக விரித்துப் பொருளுரைக்க
யாதானும் சற்றே இடமிருந்தால் கூறீரோ?

* * * * *

மெழுகுவர்த்தி-வைரமுத்து

2011-02-17T07:14:00.000-08:00

தனக்காக அல்ல...
தன் திரிக்கரு
சிதைவதை
எண்ணியே
அந்தத் தாய்
அழுகிறாள்

மேனியில் தீ விழுந்து
நரம்புதான் எரியும்...
இங்கோ
நரம்பிலே தீ விழுந்து
மேனி எரிகிறது

மரணத்தை
வரங்கேட்டா
அந்த
உச்சித்தவம் நடக்கிறது?

அந்த ஒற்றைப் பூக்கொண்டை
செடியையே தின்னுகிறதே

விரலை அழிக்கவா
அந்த நெருப்புநகம் முளைத்தது?

நெருப்புப் பாசனம்
அங்கு
நீர்ப்பயிர் வளர்க்கிறது

மெளனத்தை
திரவ வார்த்தைகளால்
அந்தத் தீ நாக்கு
எத்தனை அழகாய் உச்சரிக்கின்றது?

எந்த துயரத்தை எழுதியெழுதி
இப்படி மசிகசிகிறது இந்தப் பேனா?

கண்டு சொல்லுங்கள்
கண்ணெதிரே நடப்பதென்ன
கொலையா? தற்கொலையா?

எப்பொழுதுமே இதற்குத் தேய்பிறையென்றால்
இது என்ன
சபிக்கப்பட்ட நிலவா?

இந்தத்
தீக்குளிப்பின் முடிவில்
மரணத்தின் கற்பு ருசுவாகிறது

இந்தச் சிதையைக் -
கலங்கரை விளக்காய்க் கருதி
விட்டில் கப்பல்கள்
முட்டி மூழ்கும்

அங்கே வடிவது
கண்ணீரென்றால்
கண்கள் எங்கே?

ஓ கண்களைத் தேடியே
அந்த அழுகையோ?

இந்தப் பிணத்திற்குக்
கொள்ளி வைத்த பிறகு தான்
உயிர் வருகிறது

மனிதனைப் போலவே
இந்த
அஃறிணையும் நான்
அதிகம் நேசிப்பேன்

எனக்குள் இது
சாவைச் சாகடிக்கும்

என் இரத்த நெய்யில்
இது
நம்பிக்கைச் சுடரேற்றும்

வாருங்கள் மனிதர்களே
மரணத்திற்கும் சேர்த்து நாம்
மெளன அஞ்சலி செலுத்துவோம்

அதோ
உயிரின் இறுதி ஊர்வலம்
உடல்மேலேயே நடக்கிறது.

இலை- வைரமுத்து

2011-02-17T06:57:00.000-08:00

நிறைந்த வாழ்வு என் வாழ்வு

நான் குளித்த மிச்சத்தில்
பூமி குளித்தது

சூரியக்கீற்று
என்னைத் தொட்ட பிறகுதான்
மண்ணைத் தொட்டது

பகலில் நான் விட்ட மூச்சில்
பாழ்பட்ட காற்று
பத்தினியானது

இந்த மரத்தில் நான்
எடுத்தது பகுதி
கொடுத்தது மிகுதி

என் வாழ்விலும்
சாயம் போகாத சம்பவங்கள்
இரண்டுண்டு

அடையாளம் தெரியாத புயலொன்று
தளிர்களையும் தலைவாங்கிப் போனதே
அந்த ராட்சச ராத்திரியும் -
பூவில் வண்டு
கலந்த காட்சி கண்டு
பக்கத்து இலை கொண்டு
முகம் மூடிக்கொண்டேனே
அந்த மன்மதப் பகலும்.

ஒருநாள்
ஒண்டவந்த ஒரு பறவை
கிண்டியது என்னை

"மலராய் ஜனிக்காமல்
கனியாய்ப் பிறக்காமல்
இவ்வடிவு கொண்டதெண்ணி
என்றேனும் அழுதாயோ
ஏழை இலையே!"

காற்றின் துணையோடு
கலகலவென்று சிரித்தேன்

"நல்லவேளை
நான் மலரில்லை

தேனீக்கள் என்கற்பைத்
திருடுகின்ற தொல்லையில்லை

நல்ல வேளை
நான் கனியில்லை

கிளிக்கூட்டம் என் தேகம்
கிழிக்கின்ற துன்பமில்லை

இயல்பே இன்பம்
ஏக்கம் நரகம்"

அதோ அதோ
வாயு வடிவில்
வருகுதென் மரணம்

இதோ இதோ
பூமியை நோக்கி
விழுகுதென் சடலம்

வழிவிடு வழிவிடு
வண்ணத்துப் பூச்சியே

விலகிடு விலகிடு
விட்டில் கூட்டமே

நன்றி மரணமே
நன்றி

வாழ்வுதராத வரமொன்றை
வழங்க வந்தாய் எனக்கு

பிறந்த நாள் முதல்
பிரிந்திருந்த தாய்மண்ணை
முதன்முதல் முதன்முதல்
முத்தமிடப் போகிறேன்

வந்துவிட்டேன் தாயே
வந்துவிட்டேன்

தழுவிக்கொள் என்னைத்
தழுவிக்கொள்

ஆகா
சுகம்
அத்வைதம்

வருந்தாதே விருட்சமே

இது முடிவில்லை
இன்னொரு தொடக்கம்

வாழ்வு ஒரு சக்கரம்
மரணம் அதன் ஆரம்
சக்கரம் சுற்றும்

கிளைக்கு மறுபடியும்
வேறு வடிவில் உன்
வேர்வழி வருவேன்

எங்கே
எனக்காக ஒருமுறை
எல்லா இலைகளையும்
கைதட்டச் சொல்

நட்புக்காலம் -அறிவுமதி

2011-02-12T01:05:00.000-08:00

என் துணைவியும்
உன் கணவரும்
கேட்கும் படி
நம்
பழைய மடல்களையெல்லாம்
படித்துப் பார்க்க
ஒரு
மழை தொடங்கும்
நாள் வேண்டும்.
“
தேர்வு முடிந்த
கடைசி நாளில்
நினைவேட்டில்
கையொப்பம் வாங்குகிற
எவருக்கும்
தெரிவதில்லை
அது
ஒரு நட்பு முறிவிற்கான
சம்மத உடன்படிக்கை என்று

அணுத்திமிர் அடக்கு -அறிவுமதி

2011-02-12T00:01:00.000-08:00

கொடிமரம்
ஒடி

சிறைகள்
இடி

இராணுவம்
அழி

அரசுகள்
அற்ற
அரசினைச்
செய்
'
கனவைச்
சுருட்டு

புனிதம்
விரட்டு

தீது
செயற்கை

காத்திருக்காதே

கற்பு
உடலுக்கு

காதல்
உயிருக்கு

காதலி

கோடுகளும் சித்திரங்களே-வைரமுத்து

2011-02-04T00:22:00.000-08:00

என்
பாதங்களுக்குக் கீழே
பூக்கள் இல்லை
மொய்த்துக் கிடந்தவை
முட்களே.
எனினும்
ரத்தம் துடைத்து
நடந்து வந்தேன்.

என்னைத்
தடவிச் சென்றது
தெற்கே குளித்து வந்த
தென்றல் அல்ல
நுரையீரல்களை -
கார்பன் தாள்களாய்க்
கறுக்க வைக்கும்
கந்தகக்காற்று
இருந்தும்
சுடச்சுடவே
நான்
சுவாசித்து வந்தேன்

ஆண்டு முழுவதும் இருந்த
அக்கினி நட்சத்திரத்தில்
எரிந்து போயிற்று
எனது குடை
ஆயினும்
என்
நிழலின் நிழலிலேயே
நீண்டதூரம் ஒதுங்கிவந்தேன்

என்
தலைக்கு மேலே
பருந்துகள் எப்போதும்
பறந்துகொண்டிருந்ததால்
நான் இன்னும்
செத்துவிடவில்லை
என்பதை
நித்தம் நித்தம்
நிருபிக்க வேண்டியதாயிற்று

என் நிர்வாணத்தை
ஒரு கையால்
மறைத்துக்கொண்டு
என்
அடுத்த கையால்
ஆடை நெய்து
அணிந்து கொண்டேன்

இன்று-
என்
பிரவாகம் கண்டு கரைகள்
பிரமிக்கலாம்
ஆனால் -
இந்த நதி
பாலைவனப் பாறைகளின்
இடுக்கில் கசிந்துதான்
இறங்கி வந்தது

தனது
சொந்தக் கண்ணீரும்
சுரந்ததால்
இரட்டிப்பானது
இந்த நதி

இந்த விதை
தன்மேல் கிடந்த
பாறைகளை
முட்டி முட்டியே
முளைத்துவிட்டது

இன்று என்
புண்களை மூடும்
பூக்களினால்
நான்
சமாதானம் அடைவது
சாத்தியமில்லை
இந்தச்
சமூக அமைப்பு
எனக்குச்
சம்மதமில்லை

சரிதம் என்பது
தனி ஒரு
மனிதனின்
அறிமுக அட்டையோ...?
அல்ல
அது
முடிவைத்தேடும்
ஒரு சமூகத்தின்
மொத்த விலாசம்

இதுவோ...
ரணத்தோடு வாசித்த
சங்கீதம்...
எனது
ஞாபக நீரோடையின்
சலசலப்பு...
நசுங்கிய
நம்பிக்கைகளுக்கு
என்
பேனாவிலிருந்தொரு
ரத்ததானம்

இதில்
சில நிஜங்களைச்
சொல்லவில்லை என்பது
நிஜம்.
ஆனால் -
சொன்னதெல்லாம் நிஜம்

நான்
வரைய நினைத்தது
சித்திரம்தான்.
வந்திரப்பவை
கோடுகளே
ஆனால் -
கோடுகளும்
சித்திரங்களே!

மனித நேசம்தான்
வாழ்க்கை என்பதை
அறிய வந்தபோது
என்
முதுகில் கனக்கிறது
முப்பது வயது.

மழைக்காலப் பூக்கள்-வைரமுத்து

2011-02-04T00:17:00.000-08:00

அது ஒரு
காலம் கண்ணே

கார்க்காலம்

நனைந்து கொண்டே
நடக்கின்றோம்

ஒரு மரம்

அப்போது அது
தரைக்குத்
தண்ணீர் விழுதுகளை
அனுப்பிக் கொண்டிருந்தது

இருந்தும்
அந்த
ஒழுகுங் குடையின்கீழ்
ஒதுங்கினோம்

அந்த மரம்
தான் எழுதிவைத்திருந்த
பூக்கள் என்னும்
வரவேற்புக்கவிதையின்
சில எழுத்துக்களை
நம்மீது வாசித்தது

இலைகள்
தண்ணீர்க்காசுகளைச்
சேமித்து வைத்து
நமக்காகச் செலவழித்தன

சில நீர்த்திவலைகள்
உன் நேர்வகிடு என்னும்
ஒற்றையடிப்பாதையில்
ஓடிக்கொண்டிருந்தன

அந்தி மழைக்கு நன்றி

ஈரச்சுவாசம்
நுரையீரல்களின் உட்சுவர்களில்
அமுதம் பூசியது.

ஆயினும் - நான்
என் பெருமூச்சில்
குளிர் காய்ந்து கொண்டிருந்தேன்

நம் இருவரிடையே இருந்த
இடைவெளியில்
நாகரிகம் நாற்காலி போட்டு
அமர்ந்திருந்தது.

எவ்வளவோ பேச எண்ணினோம்

ஆனால்
வார்த்தைகள்
ஊலீவலம் வரும் பாதையெங்கும்
மௌனம் பசை தடவி விட்டிருந்தது

உன்முகப்பூவில்
பனித்துளியாகி விடும்
இலட்சியத்தோடு
உன் நெற்றியில் நீர்த்துளிகள்
பட்டுத்தெறித்தன

உனக்குப்
பொன்னாடை போர்த்தும் கர்வத்தோடு
எனது கைக்குட்டையை
எடுத்து நீட்டினேன்

அதில்
உன் நெற்றியை ஒற்றி நீ நீட்டினாய்

நான் கேட்டேன்
இந்தக் கைக்குட்டையை
உலராமல் இருக்க
ஓர்
உத்தி சொல்லக்கூடாதா?

நீ சிரித்தாய்
அப்போது
மழை
என் இருதயத்துக்குள் பெய்தது.

அது ஒரு
காலம் கண்ணே

கார்க்காலம்.

பிரமிள் கவிதைகள்

2011-01-06T00:24:00.000-08:00

நான்

ஆரீன்றாள் என்னை?
பாரீன்று பாரிடத்தே
பாரீன்று உயிர்க்குலத்தின்
வேரீன்று வெறும்வெளியில்
ஒன்றுமற்ற பாழ்நிறைத்து
உருளுகின்ற கோளமெலாம்
அன்று பெற்று விட்டவளென்
தாய்!

வீடெதுவோ எந்தனுக்கு?
ஆடும் அரன் தீவிழியால்
மூடியெரித்துயிரறுத்த
காடு ஒத்துப் பேய்களன்றி
ஆருமற்ற சூனியமாய்
தளமற்ற பெருவெளியாய்
கூரையற்று நிற்பது என்
இல்!

யாரோ நான்? - ஓ! ஓ! -
யாரோ நான் என்றதற்கு
குரல் மண்டிப் போனதென்ன?
தேறாத சிந்தனையும்
மூளாது விட்டதென்ன?
மறந்த பதில் தேடியின்னும்
இருள் முனகும் பாதையிலே
பிறந்திறந்து ஓடுவதோ
நான்!

கவிதையின் முதல் பத்தியில் தனது தாயைப் பற்றிச் சொல்லப்படுகிறது; இரண்டாம் பத்தியில் நானுடைய இருப்பிடத்தைப் பற்றிச் சொல்லப்படுகிறது. மூன்றாம் பத்தியில் மனித விசாரணையின் ஆதிக் கேள்வியான நான் யாரென்ற கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. மூன்று பத்திகளிலும் முதல் வரியில் கேள்வி கேட்கப்பட்டுத் தொடர்ந்து வரும் வரிகளில் பதில் வருகிறது. முதல் இரண்டு பத்திகளிலும் தீர்மானமான பதில் வருகிறது. மூன்றாம் பத்தியிலுள்ள கேள்விக்கு மற்றொரு கேள்வி, பதிலாக வைக்கப்படுகிறது. பதிலில்லை என்னும் பதில் முன்வைக்கப்படுகிறது.

யாரிந்த நான்? யாரிவர் தாய்? எங்கிருந்து வந்தவர் இவர்? பாரும் ஊரும் வேரும் ஈன்றவள். சரி, எல்லாத் தாய்களும் ஈனும்போது ஏதோ ஓர் இடத்தில், ஏதோ ஓர் ஊரில்தான் ஈனுகிறார்கள். ஒரு குழந்தை பிறந்தவுடன் இந்த இனக்குழுவைச் சேர்ந்த இன்னார் குழந்தை என்ற வேரும் அந்தக் குழந்தையின் புலன்கள் இயங்கத் தொடங்கியவுடன் அதற்கொரு உலகமும் கிடைத்துவிடுகிறது. ஆனால், இந்தக் கவிதையில் வரும் தாய், வம்சவிருத்தி செய்யும் தாய்தானா? இவள் பார் படைத்தவள், பாரில் ஊர் சமைத்தவள். உயிர்க் குலத்தின் வேரை ஈன்றவள். உபயோகமுள்ளது, உபயோகமற்றது எனப் பல பொருள்களையும் வாங்கிப் போட்டு நாம் வீட்டை அடைப்பதுபோல், வெறும் வெளியில் ஒன்றுமற்ற பாழை நிறைப்பதற்காக உருளுகின்ற கோளமெல்லாம் பெற்றுவிட்டவள் இந்தத் தாய். 'அதுவும் அன்று பெற்றுவிட்டவளென் தாய்' என்று வருகின்றது. இந்த அன்று என்றென்பதற்கு விஞ்ஞானத் திடமே இன்றும் அறுதியான பதிலில்லை.

இவருடைய இருப்பிடம் எது? சிவன் தனது தீக்கண்களால் எரித்துக் கொன்ற சுடுகாட்டை ஒத்த இடம். ஆனால், பேய்களற்றுக் கூரையின்றித் தளமுமின்றிப் பெருவெளியாக நிற்கிற யாருமற்ற சூனியம்தான் இவருடைய இருப்பிடம்.

மூன்றாம் பத்தியில் நான் யார் என்னும் கதறலுக்குப் பதில் வரவில்லை. குரல் மண்டிப்போய்விட்டதால் குரல் வரவில்லை. உருப்படாத சிந்தையும் மூளவில்லை. பதில் தேடி இருண்ட பாதையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நான் பல காலமாகப் பிறந்து இறந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான் என்று சொல்லும்போது அவன் ஒற்றை ஆள் அல்ல; அறியாததன் இருண்ட பாதையில் காலங்காலமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் மனிதன் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். அல்ல, கேள்விதான் ஓடுகிறது. இப்படிக் காலங்காலமாக அகத்திலும் காலாதீதத்திலும் ஓடும் கேள்விக்கான பதில் மனிதச் சிந்தனை என்னும் அறிவு மட்டத்தில் கிடைப்பதில்லை என்றெல்லாம் கொள்ளலாம்.

இப்படியான கேள்விகளுக்குப் பதிலுள்ளதா என்றால் உள்ளது. மறந்த பதிலைத் தேடித்தான் இந்த ஓட்டம். அதைத் தேடி இருண்ட பாதைகளில் ஓடிக்கொண்டிருப்பவன் இந்த நான். இவனது தாயோ அகிலத்தையும் அண்டத்தையும் பெற்றுவிட்டவள். இருப்பிடம் கூரையற்றுத் தரையுமற்ற பெருவெளி.

பார்வை

நிலவை மழித்தான்
தேவ நாவிதன்.
சிகையாய் முகில்கள்.
வானில் விரிந்தன.
மனிதன் வியந்து.
கவியானான்.

வெயிலை வழியவிட்டான்
வெளிக் கடவுள்.
இரவு பகலுக்கு
எதிரிடை யாச்சு.
மனிதன்
இருமையை விசாரித்தான்.

போகப் போக
வியப்பும் விசாரமும்
தளரத் தளர
மீந்தது கண்வெளி
உலகு ஒன்றே.

இன்று
சூர்ய சந்திரச்
சிற்றணு ஒதுக்கி
புவனப் படர்ப்பை
கால வெளியைக்
கணித நோக்கால்
கடந்து
நட்சத்திர மண்டல
காலக்ஸிக் குவியல்
குவாஸர் சிதைவைக்
கண்டான்.

கொஞ்சம் வியப்பு
ஒருகண விசாரம்
மறுகணம் மனிதன்
கண்டதைப் பிடித்து
ஆராய்ந்தான்.
கண்டதைக் கண்டது
கண்ணீர் விட்டது.

இந்தக் கவிதையின் ஆரம்பத்தில் முகில்கள் நிரம்பிய வானத்தின் பகல் நேரக் காட்சி காட்டப்படுகிறது. இந்தக் காட்சிக்குப் பின்னால் இரவுக் காட்சியொன்று காட்டப்பட்டு அந்தக் காட்சியிலிருந்த நிலவு மழிக்கப்பட்டதால்தான் மறுநாள் முகில்கள் வானில் விரிந்தன என்று வியப்போடு சொல்லி மனிதன் வியந்து கவியாவது சொல்லப்படுகிறது. வியப்பும் விசாரணையும் தளரத் தளரக் கண்ணால் காணப்படுகிற உலகு மட்டும் மீள்கிறது. நான்காம் பத்தியில் பார்வை விரிவடைந்து விஞ்ஞான நோக்கு கூடிய மனிதன் ஆராய்ந்து புதிய விஷயங்களைக் காண்கிறான். ஒரு கண விசாரத்துக்குப் பிறகு தான் கண்டதைப் பிடித்து ஆராயத் தொடங்கிவிடுகிறான். கண்டதைக் கண்டது கண்ணீர்விட்டது என்று முடிகிறது கவிதை. கண்டதைக் கண்டது எது?

இந்தக் கவிதையில் முதலில் ஒரு வியப்பும் பிறகு ஒரு விசாரமும் சொல்லப்படுகின்றன. அடுத்து வியப்பும் விசார மும் தளர்ந்த ஒரு சலிப்பு நிலை. பின்னர் தற்போதைய விஞ் ஞான நோக்கு கூடிய மனிதனின் ஆராயும் நிலை. இறுதியாக வருவது குறைந்த வியப்பும் குறைந்த விசாரமும் உள்ள ஆராய்ச்சி மனிதன். இந்தக் கவிதையில் வெயிலை வழிய விடும் வெளிக் கடவுள் என்ற சொற்பிரயோகத்தையும் அதன் அழகையும் கவனியுங்கள். இந்தக் கவிதையின் கடைசி இரண்டு வரிகளுக்குப் போவோம். கண்டதைக் கண்டு கண்ணீர்விடுவது எது? காணும் கண்களைக் காண்பது எது? நாம் ஒரு மலரைப் பார்க்கிறோம். நமக்கு மலர் தெரிகிறது; நாம் மலரைப் பார்க்கிறோம் என்பதும் தெரிகிறது அல்லவா?

நமது வாழ்வில் அதிசயங்களும் விசாரமும் அருகிவிட்டன. அதிசயமும் விசாரமும் கவனம் கூடினால் மட்டுமே சாத்தியப்படுபவை. கவனம் குவியும்போதே சட்டெனச் சிதறிவிடுகிறது. இனி அதிசயிக்க வாய்ப்பில்லாது காண்பதைக் காண்பது கண்ணீர்விடுகிறது. எது காண்பதைக் காண்பது?

பசுந்தரை

கருகாத தவிப்புகள் கூடி
நாவின் திரி பிளந்து
அணையாது எரியும் ஒருபெயர்
நீ!
புதுநெருப்பில் இடைபுதைத்து
வெளியில் எரியும் வகிடெடுத்து
திரண்டு சிவந்தவள்
நீ!
என்நரம்பு வலைதொறும் விரியும்
உன்தீத் தளிர் வடிவுகளை
என் தழுவல்கள் கவ்வி
மின் நதியைப் புணரும்
சர்ப்பச் சுருணைகளாய்
எரிந்து சிந்த
மீண்டும் என்
பஸ்மத்திலிருந்தே
படம்புடைத்தெழுகிறேன்
உன்மீது சரிகிறேன்.
எரிவின் பாலையிலிருந்து மீண்டு
உன்தசைப் பசுந்தரையில்
என்வாய் பாதம் பதிக்கிறது.
பற்கள் பதிந்தகல
இதோ உன்மீதென்
முதிராத யுவ நடையில்
தத்தளித்த முத்தங்கள்.
நீ தரும் பதில் முத்தங்களின்
மதுர வெளியில் மீண்டும் என்
உதிரம் அலைகிறது.
பாலையில் படர்கிறது
பசுந்தரை.

ஒரு நீயும் ஒரு நானும் வருகிறார்கள். நீ பெண் பாலாகவும் நான் ஆண்பாலாகவும் அமைந்துள்ளன. தீப் போன்ற பெண்ணும் அவளால் சாம்பலாகித் தீராத மோகத்தால் மீண்டும் கிளர்ந்தெழ எரிவின் பாலையில் படர்கிறது பசுந்தரை. அற்புதமான கவிதை இது.

இருள்/ஒளி, நன்மை/தீமை, அறியாமை/ஞானம் என்னும் இருமையில் உலவி, தற்போதில் கவனம் நிலைக்க, தற்கணத்தின் வழியாக எல்லையின்மையாகவும் தொடக்கத்துக்கு முந்தைய சூனியத்தையும் கனவில் கண்டு நனவில் தேடியலையும் அமர்ந்து ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள இயலாத அறிவுப் பாலையில் அலைந்து திரிகிற ஒற்றை உருவம். "மூளைக்குள் சுழன்றடித்த மூலாதாரப் புயலில்" தன்னை நிறுவத் தொடர்ந்து பிரயத்தனப்பட்டு மனித மனத்தின் இருண்ட பகுதிகளில் பிரவேசிப்பதற்கே நம்மில் அநேகரும் அஞ்சி நிற்கப் பிரமிள் அநாயாசமாகச் சென்று வந்தவர் (விமர்சனக் கவிதைகள் என்ற பெயரில் பிரசுரமாகியிருப்பவை கவிதை சார்ந்ததாக அல்லாமல் கவிஞன் சார்ந்ததாகவும் இருப்பதால் அவை பொருட்படுத்தப்படவில்லை).

நன்றி காலச்சுவடு

பெயர் சொல்ல மாட்டேன்-வைரமுத்து

2010-12-12T22:42:00.000-08:00

பெயர் சொல்ல மாட்டேன்———————————-
மேகங்கள் எனைத்தொட்டுப் போனதுண்டு
- சிலமின்னல்கள் எனை உரசிப்
போனதுண்டுதேகங்கள் ஒன்றிரண்டு கடந்ததுண்டு
- மனம்சில்லென்று சிலபொழுது சிலிர்ததுண்டுமோகனமே
உன்னைப்போல என்னையாரும் -
என்மூச்சுவரை கொள்ளையிட்டுப் போனதில்லைஆகமொத்தம்
என்நெஞ்சில் உன்னைப்போல - எரிஅமிலத்தை வீசியவர் எவரும் இல்லை
கண்மணியே உன்னைக்காண வைத்ததாலே - என்கண்களுக்கு அபிஷேகம் நடத்துகின்றேன்பொன்மகளே நீ போகும் பாதையெல்லாம் - தினம்பூஜைக்கு ஏற்பாடு செய்துவிட்டேன்விண்வெளியின் மேலேறி உந்தன் பேரை - காதல்வெறிகொண்டு கூவுதற்கு ஆசை கொண்டேன்பெண்ணழகே உனைத்தாங்கி நிற்பதாலே - இந்தப்பிரபஞ்சம் வாழ்கவென்று பாடுகின்றேன்
விதையோடு தொடங்குதடி விருட்சமெல்லாம் - துளிவிந்தோடு தொடங்குதடி உயிர்கள் எல்லாம்சதையோடு தொடங்குதடி காமம் எல்லாம் - ஒருதாலாட்டில் தொடங்குதடி கீதமெல்லாம்சிதையோடு தொடங்குதடி ஞானமெல்லாம் - சிறுசிந்தனையில் தோன்றுதடி புரட்சியெல்லாம்கதையோடு தோன்றுமடி இதிகாசங்கள் - உன்கண்ணோடு தொடங்குதடி எனது பாடல்
உலகத்தின் காதலெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றே - அதுஉள்ளங்கள் மாறிமாறிப் பயணம் போகும்உலகத்தின் முத்தமெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றே - அதுஉதடுகளில் மாறிமாறிப் பயணம் போகும்உலகத்தின் உயிரெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றே - அதுஉடல்கள் மாறிமாறிப் பயணம் போகும்உலகத்தின் சுகமெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றே - என்உத்தரவுக் கிணங்கிவிடு புரிந்து போகும்
செவ்வாயில் ஜீவராசி உண்டா என்றே - அடிதினந்தோறும் விஞ்ஞானம் தேடல் கொள்ளும் - உன்செவ்வாயில் உள்ளதடி எனது ஜீவன் - அதுதெரியாமல் விஞ்ஞானம் எதனை வெல்லும்?எவ்வாறு கண்ணிரண்டில் கலந்து போனேன் - அடிஎவ்வாறு மடியோடு தொலைந்து போனேன்இவ்வாறு தனிமையிலே பேசிக் கொண்டே - என்இரவுகளைக் கவிதைகளாய் மொழிபெயர்த்தேன்
பிரிவொன்று நேருமென்று தெரியும் பெண்ணே - என்பிரியத்தை அதனால்நான் குறைக்கமாட்டேன்சரிந்துவிடும் அழகென்று தெரியும் பெண்ணே - என்சந்தோஷக் கலைகளைநான் நிறுத்த மாட்டேன்எரிந்துவிடும் உடலென்று தெரியும் பெண்ணே - என்இளமைக்குத் தீயிட்டே எரிக்க மாட்டேன்மரித்துவிடும் உறுப்பென்று தெரியும் பெண்ணே - என்வாழ்வில் நான் ஒரு துளியும் இழக்கமாட்டேன்
கண்ணிமையின் சாமரங்கள் வீசும் காற்றில் - என்காதல்மனம் துண்டுதுண்டாய் உடையக் கண்டேன்துண்டுதுண்டாய் உடைந்த மனத்துகளை எல்லாம் - அடிதூயவளே உனக்குள்ளே தொலைத்து விட்டேன்பொன்மகளே உனக்குள்ளே தொலைத்ததெல்லாம் - சுகபூஜைகொள்ளும் நேரத்தில் தேடிப் பார்த்தேன்கண்மணிஉன் கூந்தலுக்குள் கொஞ்சம் கண்டேன் - உன்கால்விரலின் பிளவுகளில் மிச்சம் கண்டேன்
கோடிகோடி ஜீவன்கள் சுகித்த பின்னும் - இன்னும்குறையாமல் வீசுதடி காற்றின் கூட்டம்கோடிகோடி ஜீவன்கள் தாகம் தீர்த்தும் - துளிகுறைந்தொன்றும் போகவில்லை காதல் தீர்த்தம்மூடிமூடி வைத்தாலும் விதைகள் எல்லாம் - மண்ணைமுட்டிமுட்டி முளைப்பதுதான் உயிரின் சாட்சிஓடிஓடிப் போகாதே ஊமைப்பெண்ணே - நாம்உயிரோடு வாழ்வதற்கு காதல் சாட்சி

கல்யாண்ஜி கவிதைகள்

2010-12-11T00:58:00.000-08:00

சைக்களில் வந்த
தக்காளி கூடை சரிந்து
முக்கால் சிவப்பில் உருண்டது
அனைத்து திசைகளிலும் பழங்கள்
தலைக்கு மேலே
வேலை இருப்பதாய்
கடந்தும் நடந்தும்
அனைவரும் போயினர்
பழங்களை விடவும்
நசுங்கி போனது
அடுத்த மனிதர்கள்
மீதான அக்கறை
*****************************************
தினசரி வழக்கமாகிவிட்டது
தபால்பெட்டியைத்திறந்துபார்த்துவிட்டு
வீட்டுக்குள் நுழைவது.
இரண்டு நாட்களாகவேஎந்தக் கடிதமும் இல்லாதஏமாற்றம்.
இன்று எப்படியோஎன்று பார்க்கையில்
அசைவற்று இருந்தது
ஒரு சின்னஞ்சிறுஇறகு மட்டும்
எந்தப் பறவைஎழுதியிருக்கும்
இந்தக் கடிதத்தை.
**********************************************
நீ வருவதற்காக
காத்திருந்த நேரத்தில்தான்
பளிங்கு போல்
அசையாதிருந்த தெப்பக்குளம்
பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.
தலைகீழாய் வரைந்து கொண்ட
பிம்பங்களுடன்
தண்ணீர் என் பார்வையை
வாங்கிக் கொண்டது முற்றிலும்;
உன்னை எதிர்பார்ப்பதையே
மறந்து விட்ட ஒரு கணத்தில்
உன்னுடைய கைக்கல் பட்டு
உடைந்தது
கண்ணாடிக்குளம்.
நீ வந்திருக்க வேண்டாம்
இப்போது
*************************************
குற்றவுணர்வுகள் ஏதுமில்லை
சந்தோஷமாகவே இருக்கிறது
ஆனாலும் அவள் என்கனவில் வந்ததை
இவளிடம் சொல்லமுடியவில்லை
இவளுக்கும் இருக்கலாம்
குற்றவுணர்வுகள் அற்ற
சந்தோஷம் தந்த
என்னிடம் சொல்ல முடியாத
இவள் அவனிடம் பேசுகின்ற கனவுகள்.
அவளைப்பற்றி இவளிடம் சொல்லாமல்
அவனைப்பற்றி என்னிடம் சொல்லாமல்
இவளும் நானும்
இருக்கின்றோம்
சந்தோஷமின்றி, குற்றவுணர்வுகளுடன்.
************************************************
தானாய் முளைத்த
செடி என்கிறார்கள்
யாரோ வீசிய
விதையிலிருந்து தானே
*****************************************************
நீச்சல் தெரியாது இருவருக்கும்
என்ற உணர்வு
படகுப் பயணத்தின் மகிழ்ச்சியில்
பொத்தலிட்டுக் கொண்டிருந்தது.
துடுப்புகளின் ஓய்வற்ற துளாவலில்
தண்ணீரின் உறைந்த தகடுகள்
உடைந்து விழுந்தன.
வட்டமடிக்கிற ஏரியின்
குளிர்விளிம்பில்
அமிழ்ந்து நீர் அள்ளிய
விரல் மரத்துப் போனாலும்
அல்லிப்பூ
பறித்தெடுத்த பரவசத்தில்
பனியுடன் அப்பால்
நகர்ந்து விட்டிருந்தது
பயம்.
அனைவரும் பார்க்க
முத்தமிட்டுக் கொள்ளவும்
முடியலாம் இனிமேல்.
************************************
இத்தனை காலம்
சவரக் கத்தியைத்
தீட்டி மழித்தவன்.
பசிக்குப் பயந்து
மல்லிகைப்பூ விற்கையில்,
எனக்கு மட்டும் தெரிகிறது
கத்தித் துரு
ஒவ்வொரு பூவிலும்.
****************************************
முற்றிலும்
விரைத்துக் கிடந்தது பிணம்.
நெட்டுக் குத்திய
இறந்த பார்வையின் மேல்
மழை தெறித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
வாகனச் சக்கரங்கள்
சேறு தெளித்து இரங்கல் செய்ய
ஈரச் சிதையில்
நீண்டு கொண்டிருந்தது கால்கள்.
நடைபாதையில்
நேற்றுப் போலவே பழம்
விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்.
பேரம் பேசி நிற்கும்
சாதுரியக் கைகளில்
உருளும் ஆப்பிளில்
பக்கத்துச் சாவின்
அடையாளம் எதுவும் இல்லை.
ஏற்கனவே தொலத்திருந்தது
வாழ்வின் நிழல்கள்.
**************************************
ட போல் மடங்கி கம்பளிப் பூச்சி
மூன்றாம் படியில் ஏறக்கண்டு
புறப்பட்டக் காலை ஒன்றாய் சேர்த்து
உற்றுப்பார்த்தேன்

அழகே நகரும்
அற்புதம் வியந்து
செருப்பைப் போட்டேன்

இரண்டாம் படியில் ஏறியபொழுது
நசுங்கும்படியாய்
வசமாய் மிதித்து
நடந்தேன் வெளியே
ஒன்றாம் படியோ
நிகழ்ந்ததைக் கண்டு
திடுக்கிட்டிருக்க.
**********************************
அடிக்கடி பார்க்க முடிகிறது
யானையைக் கூட
மாதக் கணக்காயிற்று
மண்புழுவைப் பார்த்து
***********************************
எனக்கு சங்கீதம் தெரியாது.
பூசினாற்போன்ற நல்ல வெளிச்சம்
நிரம்பிய அந்த வீட்டின்
மேஜையில் வயலின் இருந்தது
படுக்கை வசத்தில்.
எத்தனை பேருக்கு வயலினையும் வில்லையும்
தொடுகிற தூரத்தில் பார்க்க வாய்த்தது.
வயலினின் நிறமோ அற்புதம்.
இசை புழங்கிய வழவழப்பு
எல்லா இடத்திலும்.
தப்பித்தவறி வந்து
ஊர்ந்து கொண்டிருக்கிறது
வயலின் நரம்புகளில்
மேல்நோக்கி ஒரு சிற்றெறும்பு.
வாய் குவித்து ஊதத் தயக்கம்.
விரலால் அப்புறப்படுத்தவும்.
என் செயல்கள் உண்டாக்கக்கூடிய
இசைக் கேடுகளை விட
எறும்பு ஊர்வது ஒரு ராகத்தின்
மேல் தானே.
**************************************
இருந்து என்ன
ஆகப் போகிறது
செத்துத் தொலைக்கலாம்
செத்து என்ன
ஆகப் போகிறது
இருந்து தொலைக்கலாம்.
*************************************

விக்ரமாதித்யன் கவிதைகள்

2010-12-11T00:36:00.000-08:00

ரத்தத்தில் கைநனைத்ததில்லை நான்
எனினும்
ரத்தம் சிந்தவைப்பவர்களின் நிழலில்
தங்க நேர்கிறது எனக்கு
சோரம் தொழிலாகக் கொண்டதில்லை நான்
எனினும்
சோரம் போகிறவர்களிடம்
சோறு வாங்கித் தின்ன நேர்கிறது எனக்கு
திருடிப் பிழைத்ததில்லை நான்
எனினும்
திருடிப் பிழைப்பவர்களிடம்
யாசகம் வாங்கி வாழநேர்கிறது எனக்கு
கூட்டிக் கொடுத்ததில்லை நான்
எனினும்
கூட்டிக் கொடுப்பவர்களின்
கூடத் திரிய நேர்கிறது எனக்கு
காட்டிக் கொடுத்ததில்லை நான்
எனினும்
காட்டிக் கொடுப்பவர்களின்
கருணையில் காலம் கழிக்க நேர்கிறது எனக்கு
பாபத்தில் வந்த பலனைக் கையாடினால்
பாபம் படியாதோ சாபம் கவியாதோ
********************************************************
அன்றைக்கு
அதிகாலை இருள் பிரிந்திருக்கவில்லை
நிசப்தம் காடாக விரிந்து கிடந்தது
சாரல் மழை பெய்து
சுகமான குளிர் வியாபித்திருந்தது
அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான் பெரியவன்
அரவம் கேட்டு விழித்த சின்னவன்
சிரித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தது
சித்திரமாக இருக்கிறது கண்ணுக்குள்
இவள் வெந்நீர் வைத்துக் கொடுத்தாள்
வெளுத்த துணிகளை எடுத்து வைத்தாள்
வாசல்வரை வந்து
வழியனுப்பி வைத்தாள் தாய்போல
முதல் பேருந்து
ஓட்டுநர் இருக்கைக்குப் பின்புற ஜன்னலோரம்
பிழைப்புக்காக
பிரிந்தது வந்து கொண்டிருந்தேன்
மனசுகிடந்து அடித்துக்கொள்ள
******************************************
நன்றாகவே பழகிவிட்டன
நாற்றக் கூண்டு வாசத்துக்கு
பெரிதாக ஒன்றும் புகார் இல்லை
நேரத்துக்கு இரை
காலமறிந்து சேர்த்து விடப்படும் ஜோடி
குட்டி போட சுதந்திரம் உண்டு
தூக்க சுகத்துக்கு தடையில்லை
கோபம் வந்தால்
கூண்டுக் கம்பிகளில் அறைந்து கொள்ளலாம்
சுற்றிச் சுற்றி வருவதும்
குற்றமே இல்லை
உறுமுவதற்கு உரிமையிருக்கிறது
முகம் சுழிக்காமல்
வித்தை காண்பித்தால் போதும்
சவுக்குச் சொடுக்குக்குப் பயந்து
நடந்து கொண்டால் சமர்த்து
ஆதியில் ஒரு நாள்
அடர்ந்த பசியக்காட்டில்
திரிந்து கொண்டிருந்தனவாம்
இந்தக் கூண்டுப் புலிகள்
********************************************
விரும்புவது
நதிக்கரை நாகரிகம்
விதிக்கப்பட்டது
நெரிசல் மிக்க நகரம்
**************************************

அவன் திருட

இவன் திருட

அதையெல்லாம் பார்த்து

நீயும் திருட

நான் மட்டும்

எப்படிச் சாமியாராய் இருக்க

***********************************

நகுலன் கவிதைகள்

2010-12-11T00:15:00.000-08:00

அலைகளைச் சொல்லி...
பிரயோஜனமில்லை
கடல் இருக்கிறவரை.
***************************
வந்தவன் கேட்டான்
`என்னைத் தெரியுமா ? `
`தெரியவில்லையே`
என்றேன்
`உன்னைத்தெரியுமா ?`
என்று கேட்டான்
`தெரியவில்லையே`
என்றேன்
`பின் என்னதான் தெரியும்`
என்றான்.
உன்னையும் என்னையும் தவிர
வேறு எல்லாம் தெரியும்
என்றேன்.

***********************************
தன்மிதப்பு
யார் தலையையோ சீவுகிற
மாதிரி அவன் பென்சிலைச்
சீவிக் கொண்டிருந்தான்
அவனைப்போல் பென்சிலும்
பேசாமல் இருந்தது – அது
கூடத்தவறு, அந்த நிலையில்
அவன் தன் கழுத்தை
இன்னும் இவனுக்குச்
சௌகரியமாகச் சாய்த்துக்
கொடுத்திருப்பான் – இந்த
நிலைமையையும் தன்னுடைய
வெளித்தெரியாத
ஆற்றலால் சமாளிக்க
முடியுமென்ற தன் மிதப்பில்
**********************************
இருப்பதற்கென்று
வருகிறோம்
இல்லாமல்
போகிறோம்
*******************************
யாருமில்லாத பிரதேசத்தில்
என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது
எல்லாம்.
******************************
எனக்கு யாருமில்லை
நான்
கூட...
இவ்வளவு பெரிய
வீட்டில்
எனக்கு இடமில்லை
இவ்வளவு
பெரிய நகரத்தில்
அறிந்த முகம் ஏதுமில்லை
அறிந்த முகம் கூட
மேற் பூச்சுக் கலைய
அந்நியமாக
உருக்காட்டி
மறைகிறது
என்னுருவங்
கலைய
எவ்வளவு
காலம்
கடந்து செல்ல வேண்டும்
என்ற நினைவுவர
''சற்றே நகர்''
என்று ஒரு குரல் கூறும்.
********************************

அங்கு

"இப்பொழுதும்
அங்குதான்
இருக்கிறீர்களா?"
என்று
கேட்டார்
"எப்பொழுதும்
அங்குதான் இருப்பேன்"
என்றேன்.

*********************************

நான் இறந்த பிறகு
எனக்கு அஞ்சலிக் கூட்டங்கள்
நடத்த வேண்டாம்.
ஏனென்றால்,
என்னால் வர முடியாது!’’

************************************

எந்தப் புத்தகத்தைப்
படித்தாலும்
நமக்குள் இருப்பதுதான்
புத்தகத்தில் எழுதியிருக்கிறது;
அதை மீறி ஒன்றுமில்லை!

******************************
இருப்பதற்கென்றுதான்
வருகிறோம்.
இல்லாமல்
போகிறோம்!

***************************8

என்னைப்
பார்க்கவந்தவர்
தன்னைப் பார்
எனச் சொல்லிச் சென்றார்

*********************************

நீயிருக்கநானிருக்க

நேற்று இன்று நாளை

என்ற நிலை

ஒன்றும் இல்லை

ஒன்றுமே இல்லை!

************************8

உன்னையன்றி

உனக்கு

வேறுயாருண்டு?

**************************88

ஆர்ப்பரிக்கும்

கடல்அதன் அடித்தளம்

மௌனம்

மகா மௌனம்!

**********************

முக்கோணம்

முடிவில்

ஒரு ஊசி முனை

ஞானம்!

************************

எழுத்தாளனுக்கும்

வாசகனுக்கும் நடுவில்

வார்த்தைகள்

நி

ற்

கி

ன்

ற

ன!

** ** ** ** ** ** ** **

எந்த நல்லோனுக்காய்

2010-12-08T08:03:00.000-08:00

முக்கண்ணன்
முடி துறந்த
கங்கையென,
ஊழி
முன்னோட்டமாய்
வானம் உடைந்து
உக்கிரம் கொண்டு
வீழ்ந்தது மழை,
எப்பொழுதும்
மனிதர்களால்
நிறையும் சாலை
மழையால் நிறைந்தது,
சாரல்
மட்டும்
சந்திக்கும் இடங்களில்,
நடுங்கி கொண்டும்
ஒடுங்கியும்
ஆடு மாடு
கூட நிறைய
மனிதர்கள்,
மழை
கிழித்து கடந்தனர்
குடை கொண்டவர்கள்,
கனத்த
மழையை காட்டிலும்
நழுவிய கணங்கள்
மனதுக்குள்
கனக்க,
நனைந்து கடக்க
நினைக்க,
சொந்த ரத்தம்
வீழ்ந்து கிடந்தும்
வேறு திசை காணும்
இவர்களை
நனைக்க மறுத்து
நின்று போனது அப்பெருமழை,
இருந்தும்
ஒரு கேள்வி
கனக்கிறது விடை
புரியாது,
எந்த
நல்லோனுக்காய்
இங்கே பெய்து
தொலைத்தது
இம்மழை என ?

வலி -2

2010-12-07T01:18:00.001-08:00

மீனை
அரியும்போது
கிடைத்தது
குழந்தையின்
கண்
★★★
பச்சிளங்குழந்தையை
நெடுக
உளியால்
கொத்தியிருக்கிறார்களே
புத்தர் சிலைக்கு
முயற்சி செய்திருப்பார்களா ?
★★★
சாலைபோடும்
பெரு வண்டியைப்
பார்த்ததும்
பதறிப்போய்
பதுங்குகின்றன
விளையாடிக்
கொண்டிருந்த
குழந்தைகள்!
******
மருந்து பற்றி
படித்துக்
கொண் டிருக்கையில்
விழுந்தது மரணம்
********
ஆழிப் பேரலைகளும்
எங்கள் பெண்களை
வீடு புகுந்து
இழுத்துப்போய்
கொல்லத்தான் செய்தன
ஆனாலும்….
--அறிவு மதி

ஒரு வலியா இருவலியா

2010-12-07T01:12:00.000-08:00

நடந்து அழுதமின்னா
நடந்த
எடம்
ஆறாகும்!

நின்னு அழுதமின்னா
நின்ன
எடம்
குளமாகும்!

புரண்டு அழுதமின்னா
புரண்ட
எடம்
கடலாகும்!
★★★

ஒரு வலியா
இரு
வலியா
ஒப்பாரி
வச்சி
அழ!

இது வழியா
அது
வழியா
எங்கேன்னு
போயி
விழ!
★★★

பூன வழி மறிச்சி
போகாதே
என்று சொல்ல

நாயி வழி மறிச்சி
நானும்
வர்றேன்
என்று சொல்ல

வளத்த
பூச்செடிய
வாகாக
வருடிவிட்டு

படிச்ச
படித்துறைய
பாத்து
அழுதுபுட்டு

வாறேன்னு
சொன்னதுமே
வாகை
மரமங்கே
வாடி
அழுததய்யா!

போறேன்னு
சொன்னதுமே
பூவரசு
மரமங்கே
புலம்பி
அழுததய்யா!
★★★

தூங்க மகனுக்கு
அங்க
தூளி
கட்ட
முடியலய்யா!

வெளஞ்ச
மகளுக்கு
அங்க
வேலி
கட்ட
முடியலய்யா!

நாய் குரைக்கும்
சத்தத்துக்கு
நாங்க
நடுங்காத
நாளுமில்ல!

போய்ப் பதுங்கும்
பொந்துக்குள்ள
அய்யோ
புடுங்காத
தேளுமில்ல!
★★★

பட்ட கத சொன்னமின்னா
ஒங்க
மனம்
பத்தி
எரியுமய்யா!

அவுக . . .
சுட்ட கத சொன்னமின்னா
ஒங்க
மனம்
துடிச்சி
எரியுமய்யா!
★★★

எங்கமன வேதனைய
எழுத்தாக்க
நெனச்சமுன்னா
அய்யோ அந்த
எழுத்தாணி
உருகுமய்யா!

பாவி மன
வேதனைய
படமாக்க
நெனச்சமுன்னா
அய்யோ அந்த
படச்சுருளும்
கருகுமய்யா!

ஒரு வலியா
இரு
வலியா
ஒப்பாரி
வச்சி
அழ!

இது வழியா
அது
வழியா
எங்கேன்னு
போயி
விழ!
-அறிவுமதி

செம்மொழி‍ - காரணப் பெயர்

2010-12-07T00:51:00.000-08:00

செம்மொழி‍ - காரணப் பெயர்

செல்லும் இடமெல்லாம்
செருப்படி
வாங்கி
சிவப்பாய் குருதி வழியும்
உதடுகளால்
பேசப் படுவதால்!
***

அறிவு மதி

காதலின் கரையில்

2010-12-04T00:26:00.000-08:00

பிரியங்களின்

கரையில்

நீயும்

நானும்

நமக்கு

இடையே

நகர்கிறது காதலின்

நதி

இருவரையும்

இணைத்து

எனது

கனவினை

பிரதிபலிக்கிறது

நீரின் ஆழத்தில்

புன்னைகைக்கும்

உனது வதனம்

உனது

சொற்களை

விதைத்து நகர்கிறது

காலம்

என்னுள் கிளை

பரப்பி முகிழ்க்கிறது

காதல்

நமது

நினைவுகள் நீந்தி

கொண்டிருக்கிறது

காதலின்

கரையில்

உனது கரையின்

கால்களில்

எனது முத்தங்களை

இடுகிறேன்

சிறு அலை என

காலத்தின்

எல்லைகளுக்கு

வெகு தொலைவில்

சங்கமிக்கும்

இந்நதியில்

நீயும் நானும்

காதலின் விருட்சம்

2010-11-19T08:03:00.000-08:00

நினைவுகள்
உதிர்ந்து
பரவுகிறது
வெளியங்கும்

எங்கும்
வியாபித்த
உன் காதலை
சுட்டுகிறது
எனது கிளைகள்

உனது
நினைவுபறவைகளை
கூடுகட்டி
சேமிக்கிறேன்

எனது
காதலின்
விருட்சம் செழிக்கிறது
நீயும்காதலும்
உள்ள மண்ணில்

எனது
கனவுகள்
மலர்ந்தும் கனிந்தும்
காதலின்
விதைகளை தூவுகிறது

சமயங்களில்
சொற்கள்
எனது
வேரருப்பினும்
உனது
வருகையின்
நம்பிக்கையில்
துளிர்க்கிறது
வெட்டப்பட்ட வேர்

கவிஞனில்லை தந்திரக்காரன்

2010-11-19T07:37:00.000-08:00

நீங்கஅறீவீர்களா

நான்
கவிஞனில்லை
தந்திரக்காரன்
வார்த்தைகளை
கொண்டு
தந்திரங்கள்
செய்பவன்
சொற்களை உடைத்தும்
கலைத்து பின்
சேர்த்தும்
உங்கள் விழிகள்
அறியாமல்
வேடிக்கை காட்டும்
ரசவாதி
எனது
கவிதைகள்
என்பது
கட்டுக்களை உடைத்து
செல்வதுமில்லை
சாஸ்வதம் குறித்து
பேசவுமில்லை
உங்கள் கண்ணீரை
இல்லை ஆமோதிப்பை
ஏந்தியதும் இல்லை
அவைகள்
சாலையோர
விருட்சங்கள்
பயணிக்கையில்
உங்கள் விருப்பத்தின்
பேரில் சற்று
ஓய்வெடுக்கலாம்
ஆனால்
எனக்கோ
அது தீராத மழை
எப்போதும்
நினைகிறேன்
ஒரு சிறுவனென
குதுகலித்து

உன் கணவன்

2010-10-16T10:10:00.001-07:00

இரவு
முழுக்க
அமர்ந்து இருந்தேன்
உன்
நினைவு
மரத்தடியில்
அது எனக்கு
போதி
எவ்வளவு
அழகாய்
கைகளை
பிடித்தாய்
இன்னும் மணக்கிறது
உன் வாசம்
பட்டாம்பூச்சி
பிடித்த
கைகளில்
ஒட்டும்
வண்ணம் போல்
உன்
வார்த்தைகள்
இன்னும் காற்றிலே
என்னவெல்லாம்
கனா கண்டேன்
நீயும்
நானும்
இதில்
எதாவது
செய்திருப்பனா
உன் கணவன்

_________________________

வெறும் கரங்களோடு

2010-10-16T10:07:00.000-07:00

வெறும்
கரங்களோடு

திரும்புகிறேன்
ஏதோ
ஒன்றின்
ஞாபக
மறதியாய்
மீண்டும்
நினைவில்லா
அந்த
நினைவுகள்
என்னுள்
வெறுமை
நிரம்புகிறது
நீரற்ற
மீனை
போல்
பரிதவிக்கிறது
நம்பிக்கை
வாழ்வின்
மூடப்பட்ட
கதவுகளில்
மோதி
கலைத்து போகிறேன்
இருந்தும்
காத்து
கை கொடுக்க்ப்பது
தெய்வமோ
எதோ ஒன்று
என்னை
கரையில்
சேர்க்கிறது

______________

வார்த்தை

2010-10-16T09:53:00.000-07:00

மௌன

தவமிருந்தேன்

வார்த்தை வரம் பெற

வறண்ட

நிலம் நிரம்பும்

மழையென

நிரம்பி

வழிகிறேன்

உன்

சொற்களின்

அன்பில்

சொற்களை

நீ

கவனமாக

கையாளுகிறாய்

மேலும்

கவனமாக

கையாள்கிறது

உன்

சொற்கள்

எனை

சமயத்தில் மலர்களென

சமயத்தில் சுடரென

ஒளிர்ந்தும் மலர்ந்தும் வெளிப்படுகிறது

உன் சொற்கள்

கடல் கொண்ட

உயிர்களென

உன் சொற்கள்

சமயங்களில்

கொள்கிறது

தாய் பறவையின்

சிறகை போல

அடைகாக்கிறது

சமயங்களில்

ஏதாயினும்

உன் வார்த்தைகள்

எனக்கு வரமே

நம்மால்

வார்த்தைகள் வாழ்கிறது

வார்த்தையால்

நாம் வாழ்கிறோம்

_______________________________________________

என் செல்ல தேவதைக்கு

2010-10-09T02:03:00.000-07:00

சாபங்களின்
துயர் பாலையில்
உனது
வார்த்தைகள்
வரமென
நனைத்தது
உயிரின் ஆழத்தை
உனது
சிறு விரல்களின்
ஸ்பரிசத்தில்
சாப தழும்புகள்
மறைந்து
வண்ண மலர்களென
நிறைந்து கிடக்கிறேன்
வழி
தொலைந்த
வனத்தில்
எவருமின்றி
திரிந்த போது
விரல் பிடித்து
அழைத்து செல்கிறாய்
ஒளி தேசம் நோக்கி
நினைவில் கொள்
உனது கரங்கள்
பற்றியது
எனது விரல்துளி
மட்டுமல்ல
உயிர் துளியும்
கூட

மழையும் நீயும்

2010-09-25T21:53:00.000-07:00

வாசலில்

மழை

வீட்டினுள்

இருந்தும்

நனைந்தேன்

நீ பேசிகொண்டிருந்தாய்

நீயும்

மௌனமாய்

நானும்

மௌனமாய்

இருவருக்குமாய்

பேசிக்கொண்டிருந்தது

மழை

எனக்கு

மழை பிடிக்கும்

நனைந்தேன்

உனக்கும்

பிடிக்குமென்றாய்

இப்போது

கரைகிறேன்

உன்னை

ரசித்து

கொண்டிருந்தேன்

மழை

பொருமி தீர்க்கிறது

தன்னை

ரசிக்கவில்லை

என

வார்த்தைகள் மட்டுமே

2010-09-20T09:42:00.000-07:00

அனிச்சையான

ஒரு கணத்தில்

நிகழ்ந்து

விட்டது இப்பிரிவு

வார்த்தைகள்

உடைந்து

பிளவு பட்டு

நிற்கிறோம்

யவனம்

மிகுந்த என்

பிரியங்களை

சொற்களின்

பாத்திரத்தில் நிரப்பி

உனக்கென

உனது கரங்களில்

ஏந்திகொள்வாய் என

எண்ணினேன்

நீயோ

என்னையும்

சேர்த்தே நொறுக்கி

வீசி சிரிக்கிறாய்

ஆயிரம்

துகள்களாய் வீழ்ந்தும்

அத்தனை

சிதரல்களிலும்

உன் மீதான

காதல் பரவி

மேலும் காதலிக்கிறேன்

என்றேனும்

என்னை

நினைவு கூர்கையில்

எனது வார்த்தைகள்

என்னை நினைவு

கூறும்

அப்போது

வார்த்தைகளை

ஏந்தி அழாதே

அவை எப்போதும்

வார்த்தைகள்

மட்டுமே

தோளில் விழும் மழை

2010-09-17T08:57:00.000-07:00

ஜன்னலின்

துவாரங்களினுடே

வழிந்து

கொண்டிருக்கிறது

சூரிய வெளிச்சம்

இந்த

அறையில்

நானும் இருளும்

மட்டுமல்ல

தனிமையும்

துயரும்

கூட

இந்த

அறையினின்றும்

உனது

நினைவினின்றும்

வெளியேற வேண்டும்

வானமோ

அடுத்த

மழைக்கு

ஏற்பாடுகளை

செய்து கொண்டிருக்கிறது

எல்லா

வெளியும்

உனது நீட்சியென

விரிகிறது

போக்கிடம்

இன்றி

தவிக்கையில்

தோளை தட்டி

பெய்கிறது

மழை

இன்னும் வாழ்க்கை

இருக்கிறெதென

பிரிவு

2010-09-17T08:06:00.000-07:00

எதிர்பாரா

மரணமென

நிகழ்கிறது

உனது பிரிவு

இரண்டுதுளி

கண்ணீருக்கும்

கூட

இடமின்றி

வாழ்த்துக்கள்

2010-09-16T00:20:00.000-07:00

17 -09 -2010 அன்று பிறந்த நாள் காணும் நண்பர் தஞ்சை ஸ்ரீனிவாசனுக்கும் திருமதி ஆதிரா@பானுமதி அவர்களுக்கும் எனது வாழ்த்துக்கள் பானுமதி அவர்கள் 6000 ௦௦௦பதிவுகல் கடந்து மிக சிறப்பாக ஈகரை வழி நடுத்துவதர்க்காக மட்டுமின்றி எனக்கு பிடித்த சில நல்ல மனிதர்களில் இவர்கள் இருவரும் உண்டு அதற்க்கு இந்த தருணம் சரியாய் இருந்தது இதை ஈகரையில் வாழ்த்த வேண்டும் ஆனாலும் எனது இந்த வலைப்பூவிலேயே வாழ்த்தலாம் என இந்த பதிவை இடுகிறேன் இவர்கள் இருவரையும் வாழ்த்தும் அளவு நான் பெரியவனில்லை ஆனாலும் இருவருக்கும் ஒரு கவிதை இட வேண்டும் என ஒரு ஆசை ஆனால் ஓகோவென்று முகஸ்துதி செய்வது போல் இருந்து இதற்க்கு இந்த பயல் சும்மாவே இருந்திருக்கலாம் என தோன்றிவிடகூடாதே என்ற அச்சமும் இருக்கிறது ஆனால் கவிதை இட வேண்டும் என்ற ஆசையும் விடவில்லை இறை அருளால் சென்ற வருட ஒரு இலக்கிய இதழை புரட்டி கொண்டிருந்த போது எனக்கு மிக பிடித்த தேவதேவன் கவிதை ஒன்றை வசிக்க நேர்ந்தது அதையே இவர்களுக்கு வாழ்த்து இடுகிறேன்

கேண்மை

வின் தழுவி அளாவும்

இந்த மஞ்சுகளை நெருங்கித்

தீண்டுமின்பம் காண்பதற்கோ

நெடிதோங்கின இந்த மலைகள் ?

தீண்டி சிலிர்த்து

செழித்து உருகி

தீராது அருவி நிற்கின்றன

மஞ்சு தவழும்

இந்த மலைகளின் சகவாசத்தாலோ

நெடிதோங்கி வளர்ந்து நிற்கின்றன

இந்த மரங்களும்

மலைகளும் பெரிதுஉவக்கும்

இந்த மரங்களின் சகவாசத்தால்தனோ

வற்றாத

நீரும் ஆங்கு தவழும் காற்றும்

நிழலும் பூவும் கனிகளும் தேனும்

பல்லுயிர்களின் கூட்டுறவு வாழ்வும் போல்

இனிக்கின்றனர் சில மனிதர்கள்

இந்த இனிக்கும் மனிதர்களுக்கு எனது வாழ்த்துகள்

என்னை நான்

2010-09-11T00:44:00.000-07:00

எல்லோரையும்

கடந்து

போகிறேன்

சமயங்களில்

என்னையும்

செல்கின்ற

இடங்களில்

விட்டு விட்டு

திரும்புகிறேன்

என்னை

மீண்டும்

தேடி

கிடைப்பதற்குள்

தொலைத்து

விடுகிறேன்

போகும் இடங்களில்

மீண்டும்

என்னை

தொலைப்பதற்கும்

தேடுவதற்குமே

சரியாய்

இருக்கிறது

வாழ்க்கை

பின் எங்கே

வாழ்வது

வாழ்க்கையா வார்த்தையா

2010-09-10T01:59:00.001-07:00

உனது

விவாஹம்

குறித்த

விவாதம்

எழுகையில்

தொண்டையில்

அடைப்பது

வாழ்க்கையா

வார்த்தையா

பின் தொடர்கிறது

2010-09-10T01:24:00.001-07:00

எல்லோருக்கும்

கொடுத்து

விடுகிறேன்

இதயத்தை

இலவச இணைப்பென

உரியவள்

வாசல் வருகையில்

இடமின்றி

உதிர்த்து செல்கிறாள்

கண்ணீர் விதைகளை

அவை நெருப்பின்

கிளை பரப்பி

அழிவின் தாண்டவம்

புரிகிறது

உயிரோ

அவள் சென்ற

தடத்தில்

பதிந்த சுவடுகள்

முகர்ந்து

யாருமற்ற

குட்டி நாய்

எல்லோர் பின்னும்

வருவது போல்

பின் தொடர்கிறது

உனக்கென விட்டு செல்கிறேன் பிரியங்களையும் கண்ணீரையும்

2010-09-07T10:03:00.000-07:00

எல்லாம்

முடிந்துவிட்டது

பாதங்களின் கீழ்

நழுவிக்

கொண்டிருக்கிறது

பிரபஞ்சம்

சொல்வதற்கும்

ஏதுமில்லை

செல்ல வேண்டியதுதான்

இருந்தும்

ஏதோ ஒன்று

உனக்கான

ஒன்று

நெஞ்சில் இறங்குகிறது

பெரும் பாரமாய்

யாதென்று அறிவதில்லை

இருப்பினும்

உனக்கென விட்டு

செல்கிறேன்

பிரியங்களையும்

கண்ணீரையும்

பெண் பிள்ளைகள்

2010-09-04T23:27:00.000-07:00

பெண் பிள்ளைகள்

பிறக்கும்போதே

பழகவேண்டும்

அவர்கள் அற்ற

நாட்களை

எவ்வாறு

தனித்து இருப்பது

என்று

ஏனெனில்

அவர்கள்

வளர்ந்த பிறகு

பிடுங்கி மாற்றப்படும்

மரம் போன்றவர்கள்

ஆணி வேர்

பதிந்த மரம்

வெற்றிடம் செல்ல

வளர வெகு

கடினம்

ஆனால்

மரம் இருந்த

பூமி பள்ளம்

காலம்

முழுதும்

தங்கி நிற்கும்

அக்காயத்தை

வண்ணத்து பூச்சி ஏன் உயர பறக்க கூடாது

2010-09-04T23:25:00.000-07:00

வண்ணத்து பூச்சி

ஏன் உயர

பறக்க கூடாது

தன் சிறகின்

வண்ணங்களை

வனமெங்கும்

நிரப்பியபடி

நீலமும்

சிவப்பும்

கொண்ட மேகங்கள்

வண்ணமாய் மலரட்டும்

மரங்களின் கிளைகளில்

பூக்களென மாறட்டும்

நிதமும் வானம்

காணட்டும்

அதன் சிறகுகளில்

வானவில்

தனியே பறக்கும் தும்பி

2010-09-04T23:23:00.000-07:00

தட்டான்பூச்சிகள்

விளையாட

குழந்தைகள்

இன்றி

அமர்ந்தே இருக்கிறது

அதன்

கண்ணாடி சிறகுகள்

பிஞ்சு விரல்களை

எண்ணி வீரல்

கொண்டது

இப்போதெல்லாம்

குழந்தைகள்

நிஜத்தை விட்டு

நிழலில்

வாழ பழகி

கொண்டனர் போல

ரசித்த கவிதை

2010-09-03T08:49:00.000-07:00

ஞானம்

சித்தார்த்தனைப் போல்

மனைவி குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு

நடுராத்திரியில்

வீட்டைவிட்டு

ஓடிப்போக முடியாது என்னால்

முதல் காரணம்

மனவியும்,குழந்தையும்

என்மேல்தான்

கால் போட்டுக்கொண்டு தூங்குவார்கள்

அவர்கள் பிடியிலிருந்து

தப்பித்துக் கொள்வது அவ்வளவு எளிதல்ல

அப்படியே தப்பித்தாலும்

எங்கள் தெரு நாய்கள் எமன்கள்

லேசில் விடாது

என்னைப் போன்ற

அப்பாவியைப் பார்த்து

என்னமாய் குரைக்கிறதுகள்

மூன்றாவது

ஆனால்

மிக முக்கியமான காரணம்

ராத்திரியே கிளம்பிவிட்டால்

காலையில்

டாய்லெட் எங்கே போவது

என்பதுதான்.

-தபசி.

நானே அவனை மன்னித்து விடலாம்

2010-09-03T08:30:00.000-07:00

சாலை

நிறைந்த

சேற்றினை மேல்

எரிந்து கடக்கிறது

ஒரு வாகனம்

வெகுண்டு

எழ நினைத்தேன்

அதனால் ஏதும்

நிகழாது

அவ்வாறு

நிகழ்வதால்

அவன் வாகன

கண்ணாடியை நொறுக்கலாம்

நீண்ட மணித்தியால

விவாததிற்கு பின்

ஒரு மன்னிப்பை

கோரலாம்

அதுவும்

நாய்க்கு வீசும்

ரொட்டி துண்டென

வீசுவான்

அதற்க்கு

நானே அவனை

மன்னித்து விடலாம்

என் இயலாமைக்கு

இதை விட

சிறந்த பெயர்

ஏதும் இருக்க இயலாது

நன்றி தோழி

2010-08-30T01:18:00.001-07:00

வாழ்வின்

துயர்

மழைகளில்

குடையாகிறது

உன் நடப்பு

இலக்கியத்தில்

பெண்களுக்கு

பருவத்திற்கு

ஒரு பெயர்

நட்ப்பிர்க்கு

ஒரே பெயர்

வாழ்வின்

சரிவுகளில்

கை கொடுக்கிறது

உன் வார்த்தைகள்

உன்

நட்பின் மூலம்

கைபிடித்து

அழைத்து

செல்கிறாய்

நம்பிக்கை

தேசத்திற்கு

ஓயாமல்

நகரும் வாழ்வில்

உன் நட்ப்பே

இளைப்பாறுதல்

ஒரு

வேளை

நாம் பிரியலாம்

ஆனால் உன்

பெயரை

கேட்கும் பொழுதில்

மலர்ந்து விடுகிறது

நட்பின் மலர்

நன்றி இறைவா

சாபம் கொடுத்தே

பழக்கப்பட்ட

நீ கொடுத்த

வரம் இந்த தோழி

இந்த நட்ப்பு

ஒரு மலர் விருட்சம்

2010-08-28T08:09:00.000-07:00

ஒரு

மலர் விருட்சம்

கொள்ளை

கடை பகுதியில்

பிரபஞ்சத்தின்

பரபரப்பு

அற்ற தனி

சூழலில்

மண்ணில்

விழுந்த

விதைக்கு

மலர்களை

பரிசாய் தந்து

கொண்டிருந்த

விருட்சம்

அசாதரணத்தில்

அங்கே

சென்ற போது

வார்த்தையை

காட்டிலும்

சிறிய பறவைகள்

மலர்களில்

முத்தம்

பதித்து கொண்டிருந்தது

தன்

உதிர்ந்த

மலர்கள்

புடைசூழ

விருட்சம்

நின்றது ஒரு

அழகிய கனவென

சுழல

தொடங்கியது

பிரபஞ்சம்

விருட்சதினை

அச்சாய் கொண்டு

ஊர் குருவிகள்

2010-08-25T08:40:00.000-07:00

இப்போதெல்லாம்

ஊர் குருவிகள்

காண

கிடைப்பதில்லை

மரங்களோடு

மனதையும்

அழித்த

மனிதர்களோடு

வாழ

பிடிக்கவில்லை போல

மரம்

அற்றுப்போனதால்

கூகுளில் கூடு

கட்டி இருக்கலாம்

கைபேசி

கோபுரங்களின்

நிறைந்த

அலைவரிசையில்

விஷம் கக்கும்

வார்த்தைகளால்

அருகி இருக்கலாம்

உயிரற்ற

மின்வடங்களுகாய்

உயிரை தரும்

மரம்

அழிப்பவர் ஆயிற்றே

நாம்

இது

தொலைந்ததில்

வருத்தம் தான்

ஆனாலும் பெரும்

கவலை

நாளை இவர்கள்

இந்த

பூமிபந்தை

தொலைத்து

விட கூடாதே

மூன்று ஜென் கவிதைகள்

2010-08-23T09:03:00.000-07:00

என்னுள்

தேடுகிறேன்

இல்லை கிடைக்கும்

வரை

தேநீர்

தொண்டையில்

இறங்குகிறது

நிகழ் காலம்

தூக்கி

எறிந்துவிட்டேன்

தேவையில்லை

மனது

கடல்வெளியாய் நீ

2010-08-23T08:29:00.000-07:00

உன்
கரைகளில்
நின்று உடைந்த
என்னை
பொறுக்குகிறேன்
கிளிஞ்சல்கள் பொறுக்கும்
சிறுமியென
உன்
வார்த்தைகள்
மேலும்
அலைகழிக்கும்
உக்கிரம் நிறைந்த
அலைகலேன
என்
கனவினால்
கட்டும்
மணல் வீடுகளை
கலைத்து
இன்பம் கொள்கிறாய்
இறுதியாய்
உன் முன்
மண்டியிட்டு
கேட்பது
என் உயிரை
எடுத்து கொண்டு
உடலை
வீசி விடாதே
உன் கரைகளில்
அநாதை
பிணமாய்

_________________

சந்திப்பு

2010-07-29T09:03:00.000-07:00

என்னதான் ஆனாலும்
நீ ஒரு சுயம்பு
நான் ஒரு சுயம்பு
உன்போக்கில் நீ
என் போக்கில் நான்
எப்போதும் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும்
இருபுள்ளிகள்

நம் சந்திப்பு அதாவது
புரிந்துகொள்ளல் அன்பு முதலானவை
எங்கு எப்போது எவ்விதம் கிட்டும் ?

சம எடையுள்ள இரண்டுக்கும்
சம அந்தஸ்து அளிக்கும் நீதியுணர்வில்
எப்போதும் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும்
இரண்டு புள்ளிகளுக்கு மத்தியில்
தன் செம்மத்திக்காய்
எப்போதும் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் புள்ளி--தேவதேவன்

உதயம்

2010-07-29T09:01:00.000-07:00

முன் நடக்கும் பெண்ணணங்கின்
நீலவானக் கொண்டையின் கீழ்
நிலப்பூவே மதுரக்
கழுத்தாய் சரிந்த தோள்வரையாம்
என் கண்கள் மட்டுமே தொடு[ம்]வானில்
கைக்குழந்தைமுகம் ஒன்று சிரிக்கிறது எனக்காக
இவ்வுலகம் எனக்காக----------தேவதேவன்

தாய்வீடு

2010-07-29T09:00:00.000-07:00

பாதுகாப்பையே தேடுபவர்கள்
பாதுகாப்பை அடைவதேயில்லை.
பொருளையே தேடுபவர்கள்
அன்பை அடைவதேயில்லை.
இன்பத்தையே விழைபவர்கள்
நிறைவை அடைவதேயில்லை.
ராணுவத்திற்கும் கோரிக்கைகளுக்கும்
பெருஞ்செலவுபுரியும் உலகிலன்றோ
நாம் வாழ்கிறோம்.

நல்லாசனமிட்டபடி
கையில் சீப்புடன்
தன் மகள் சகுந்தலாவின்
தலை ஆய்ந்துகொண்டிருக்கிறாள்
அம்மா.
சிக்கலில்லாத கூந்தலில்
வெகு அமைதியுடன் இழைகிறது சீப்பு.

தாங்கொணாத
ஒரு துயர்க் கதைக்குப் பின்தான்
திடமான ஒரு முடிவுடன்
பேராற்றங்கரையின்
தருநிழல்மீதமர்ந்திருக்கும்
தாய்வீடு திரும்பிவிட்டிருக்கிறாள் சகுந்தலா.---தேவதேவன்

கண்டதும் விண்டதும்

2010-07-29T08:58:00.000-07:00

ஆற்றோரப் பாறைகளின்மேல்

2010-07-29T08:54:00.000-07:00

நீர் சேகரித்த நத்தைக் கூடுகள்

2010-07-21T09:22:00.000-07:00

நீர் சேகரித்த
நத்தைக் கூடுகள்
கானகத்தில் வழி தவறிய
சிறுவனின் தாகம் தணிக்கலாம்
பாதாளச் சிறையிலடைக்கப்பட்ட
இளவரசியை உயிர்த்திருக்க வைக்கலாம்
நண்பகல் வரை கத்திக்கொண்டிருந்த
தவிட்டு வால் குருவியின் தொண்டையை
இதப்படுத்தலாம்.
தேனுண்ணும் வண்ணத்துப் பூச்சியினுக்கோ
கவிதை எழுதும் எனக்கோ
தாகம் குறித்துச் சொல்ல
எதுவுமில்லை
ஒருவேளை
மென் சிறு புன்னகையை
எப்போதும் தேக்கி வைத்திருக்கும்
அவளின் ஈர உதடுகளுக்குத்
தெரிந்திருக்கலாம் --ayyanar

ராபர்ட் ஃபிராஸ்ட் கவிதைகள் மொழியாக்கம் : சா.தேவதாஸ்

2010-07-21T09:19:00.001-07:00

போகாத பாதை
மஞ்சள் வனமொன்றில் இருபாதைகள் பிரிகின்றன
இரண்டிலும் போகமுடியாதது வருந்த வைக்கிறது
ஒரு பயணியான நான் நீண்டநேரம் நின்று
என்னால் முடிந்தமட்டும் ஒன்றையொன்று உற்று நோக்கினேன்.
ஒன்று புதரில் எங்கே வளைந்து திரும்புகிறதென்று
மற்றொன்று சீரியதாய் இருந்தது இன்னும்
தடங்கள் படியாது புல் நிறைந்ததாயும்
அக்காலையில் இரண்டும் சமமாகக் கிடந்தன.
எந்தக் காலடியும் பதிந்திராத இவைகளில்
முதல் பாதையை இன்னொரு தினத்துக்கு ஒதுக்கினேன்!
ஒருபாதை இன்னொன்றாகக் கிளைத்துச் செல்வதறிந்ததும்
திரும்பி வருவேனா என்று சந்தேகித்தேன்.
இதனை பெருமூச்செறிய கூறிக்கொண்டிருப்பேன்
பல யுகங்கள் கழித்தும்
வனமொன்றில் இருபாதைகள் பிரிந்தன, நான்
இதுவரை போகாத பாதையைத் தெரிவு செய்தேன்.
அதுதான் உண்டாக்கியது எல்லா வித்தியாசங்களையும்.

*********************************

தொலைவாகவும் இயலாது ஆழமாகவும் இயலாது
கடற்கரை ஓரமாய் உள்ளவர்கள்
திரும்பி ஒரே திசையில் நோக்குகின்றனர் எல்லோருமாக.
தம் முதுகைத் திருப்புகின்றனர் நிலத்திற்கு
நாளெல்லாம் நோக்குகின்றனர் கடலினை.
கப்பலொன்று தன் உடற்பாகத்தை உயர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது
எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு
ஈரத்தரை பிரதிபலிக்கிறது புல்போல
நிற்கும் கடற்காகத்தை.
நிலம் வேறுபடக்கூடும் மேலும்
ஆனால் நிஜம் எதுவாயினும்
நீர் வந்து சேர்கிறது கரைக்கு
மக்கள் பார்க்கின்றனர் கடலினை
அவர்களால் தொலைவாக பார்க்க முடியாது
அவர்களால் ஆழமாகப் பார்க்க முடியாது
ஆனாலும் எப்போதேனும் தடையிருந்தா
அவர்களின் கவனிப்புக்கு.

*********************************

பனிப்பாலைப் பகுதிகள்
பனி வீழ்வும் இரவு கவிழ்தலும் விரைவாக
கடந்த காலத்துள் போய்க்கொண்டிருந்ததாக நான் கண்ட வயலில்
தரை அநேகமாய் பனியால் மூடுண்டது மிருதுவாய்
ஆனாலும் தலைகாட்டும் சில புல்வண்டுகள்
அதனைச் சூழ்ந்திருந்த வனங்கள்
கொண்டிருந்தன அவற்றினுடைவைகளை
விலங்குகளெல்லாம் அடைந்து கிடக்கும் தம் குகைகளில்
எண்ணிப்பார்க்க மறந்தவனாய் இருக்கின்றேன்
நானறியாதபடி என்னை உள்ளடக்கிக் கொள்ளும் தனிமை.
தனித்திருக்கும் அத்தனிமை
தான் தணிவதற்குள் மேலும் தனிமை கொள்லும்
இருளார்ந்த பனியின் வெண்விரிப்பாக
உணர்வு பலமற்று, வெளிக்காட்ட ஏதுமின்றி.
வெற்று வெளிகளில் அவை கலவரப்படுத்த இயலாது என்னை
மானுட இனம் இல்லாத நட்சத்திரங்களுக்கிடையே
என் வீட்டருகே கொண்டிருக்கிறேன் அதனை
இப்பாலைவனப் பகுதிகளாலேயே என்னைக் கலவரப்படுத்த.

*********************************

சூது
பருத்த வெண்சிலந்தி ஒன்றைக் கண்டேன்
வெள்ளை மூலிகைச் செடிமேல் பூச்சியொன்றை கவ்வியபடி
கெட்டியான வெண்பட்டுத் துணிபோல
மரணம் மற்றும் நோயின் பாத்திரங்கள்
ஆயத்தமாயுள்ளன காலை நாடகத்தை ஆரம்பிக்க
சூனியக்காரியின் கஷாயத்தில் சேர்ந்திருப்பவைபோல
ஒரு பனித்துளி சிந்தி, மலர் நீர்க் குமிழியாக
மற்றும் காகிதப் பருந்தென தூக்கிச் செல்லப்படும் உயிரற்ற சிறகுகள்.
வெண்மையாய் இருப்பதற்கும்
பாதையோரத்து நீலத்திற்கும் மற்றும் மாசற்ற மூலிகைக்கும்
அம்மலருக்கும் என்ன சம்பந்தம்?
உச்சியில் சிலந்தியை நிறுத்தி
அப்புறம் இரவில் வெண்பூச்சியை அங்கு செல்ல வைத்தது எது?
திகைப்புறச் செய்யும் இருளின் சூதன்றி வேறென்ன?
எவ்வளவு அற்பமானதெனினும் கட்டுப்படுத்தும் சூது.

இலைகள் உதிரா மரம்

2010-07-21T09:17:00.000-07:00

இருக்கத்தான் செய்கின்றது

எல்லோரிடத்தும்

ஓர் கதை

பொதுவில் சொல்லவும்

மறைத்துச்சொல்லவும்

ரகசியமாய் சொல்லவும்

தனக்குள் சொல்லிக்கொள்ளவும்

அதன்

வடிவமும் முடிவும்

மட்டுமே மாறி மாறி

வதைபட்டுக்கொண்டிருக்க

இலைகள் உதிரா

மரக்கிளைகளைக் கொண்ட

உணர்வுகளற்ற

நீர்த்த வெளியில்

துள்ளுவது

எதுவாக இருந்துவிடமுடியும்

--http://nathiyalai.wordpress.com