வெறும் கரங்களோடு

வெறும்
கரங்களோடு

திரும்புகிறேன்
ஏதோ
ஒன்றின்
ஞாபக
மறதியாய்
மீண்டும்
நினைவில்லா
அந்த
நினைவுகள்
என்னுள்
வெறுமை
நிரம்புகிறது
நீரற்ற
மீனை
போல்
பரிதவிக்கிறது
நம்பிக்கை
வாழ்வின்
மூடப்பட்ட
கதவுகளில்
மோதி
கலைத்து போகிறேன்
இருந்தும்
காத்து
கை கொடுக்க்ப்பது
தெய்வமோ
எதோ ஒன்று
என்னை
கரையில்
சேர்க்கிறது

______________

வார்த்தை

மௌன

தவமிருந்தேன்

வார்த்தை வரம் பெற

வறண்ட

நிலம் நிரம்பும்

மழையென

நிரம்பி

வழிகிறேன்

உன்

சொற்களின்

அன்பில்

சொற்களை

நீ

கவனமாக

கையாளுகிறாய்

மேலும்

கவனமாக

கையாள்கிறது

உன்

சொற்கள்

எனை

சமயத்தில் மலர்களென

சமயத்தில் சுடரென

ஒளிர்ந்தும் மலர்ந்தும் வெளிப்படுகிறது

உன் சொற்கள்

கடல் கொண்ட

உயிர்களென

உன் சொற்கள்

சமயங்களில்

கொள்கிறது

தாய் பறவையின்

சிறகை போல

அடைகாக்கிறது

சமயங்களில்

ஏதாயினும்

உன் வார்த்தைகள்

எனக்கு வரமே

நம்மால்

வார்த்தைகள் வாழ்கிறது

வார்த்தையால்

நாம் வாழ்கிறோம்

_______________________________________________

என் செல்ல தேவதைக்கு

சாபங்களின்
துயர் பாலையில்
உனது
வார்த்தைகள்
வரமென
நனைத்தது
உயிரின் ஆழத்தை
உனது
சிறு விரல்களின்
ஸ்பரிசத்தில்
சாப தழும்புகள்
மறைந்து
வண்ண மலர்களென
நிறைந்து கிடக்கிறேன்
வழி
தொலைந்த
வனத்தில்
எவருமின்றி
திரிந்த போது
விரல் பிடித்து
அழைத்து செல்கிறாய்
ஒளி தேசம் நோக்கி
நினைவில் கொள்
உனது கரங்கள்
பற்றியது
எனது விரல்துளி
மட்டுமல்ல
உயிர் துளியும்
கூட